‌بزرگسالی واقعا سخته. خودت افسرده‌ای.دوستات افسرده‌ن. در هر بدبختی تنهایی،، و در این میان همواره تلاش میکنی خودتو نکشی.

این قایق که به آب انداختم،،در این تاریکی مطلق بدون غرق شدن ثابت ایستاده؛ و من مدت هاست بدون هیچ خستگی ای،، به فکر کردن و نگاه کردن در این قایق نشسته ام؛ و حتی نمیدونم به سمت کدوم ساحل در حال حرکتم،،یا که اصلا درجایی خاک ساحلی انتظار من و میکشه؟

اون روز،،به جای اون میشد من باشم..

از دستش ندین..واقعا قشنگه.

در خواب هام به روش های بدتر،،این واقعیت تکرار میشه. توی اونها ترحم برانگیز،،ساکت،،پوچ و منتظر بنظر میام. تلاشی مثل یک علف هرز ضعیف،،که داخل سوراخ کوچیکی رشد کرده باشه،،ناخواسته و بی فایده..

گذرنده از هنجار‌ها،،زیستنده‌ای بمثابه شبح در میان سیل عظیمی از هستندگان.