#برگزیده_تفسیر_نمونه ───── • ◆ • ───── آيه ۱۲۲ - بار ديگر خداوند روى سخن را به بنى اسرائيل كرده مى‌فرمايد: «اى بنى اسرائيل به خاطر بياوريد نعمتهايى را كه به شما ارزانى داشتم و نيز به خاطر بياوريد كه من شما را بر جهانيان (بر تمام مردمى كه در آن زمان زندگى مى‌كردند) برترى بخشيدم» (يٰا بَنِي إِسْرٰائِيلَ اُذْكُرُوا نِعْمَتِيَ اَلَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَ أَنِّي فَضَّلْتُكُمْ‌ عَلَى اَلْعٰالَمِينَ‌) │ 💫 @ye_ayeh ╰๛────────

#تفسیر_جوامع_الجامع ───── • ◆ • ───── نظير اين دو آيه قبل از اين (در آيات ۴۷ و ۴۸ همين سوره) گذشت، و چون ميان اين دو آيه و آياتى كه سابقا به همين مضمون عنوان شد فاصله افتاده، اعاده و تكرار آن به منظور تأكيد بر توجه دادن (بنى اسرائيل به نعمتهايى كه خداوند به آنان ارزانى داشته) و استدلال، امرى نيكو و پسنديده است. │ 💫 @ye_ayeh ╰๛────────

#الجدید فی تفسیر المیزان المجید ⿻◌⿻◌⿻◌⿻◌⿻◌⿻◌⿻ ۱۲۲ - يٰا بَنِي إِسْرٰائِيلَ اُذْكُرُوا نِعْمَتِيَ‌ ... قد تقدّم تفسيرها في الآية رقم ۴۷ و لكنه لمّا بعد ما بين الكلامين فإلفات النظر مفيد في حسن التبليغ و التّنبيه و الاحتجاج، و فيه تأكيد للتذكير. مضافا إلى أنّ اللّه تعالى كان سابقا في مقام الوعظ و النّصح و تأديب عامة عباده بآدابه المسنونة المشروعة، كإقامة الصلاة و إيتاء الزكاة و الأمر بالمعروف و النهي عن المنكر، و لكنه تعالى - هنا - يتوعّد و يهدّد و يوبّخ بني إسرائيل على أقوالهم الواهية و بدعهم الفاسدة - كمقالتهم أنه سبحانه اتّخذ ولدا، و كاختصاصهم بالجنة، و كترقّبهم دخول النبيّ الأكرم في ملتهم و نحو ذلك مما ذكره عزّ و جلّ - فبهذه الاعتبارات و اختلاف المقامات كرّر بعض الآيات الكريمات تكرارا غير مستهجن يذمّ فاعله كما يجري في محاوراتنا، فقد اقتضى التكرار مورد التهديد و الوعيد و التوبيخ كما قلنا. │ 💫 @ye_ayeh ╰๛────────

#تفسیر_نمونه ـــــــ ــ ـــ ـ ـــ ـــ ـــ ــ ـ ــ ــ ـــ ـ ـ بار دیگر خداوند روى سخن را به بنى اسرائیل کرده، نعمت هاى خویش را بر آنها مى شمرد مخصوصاً برترى و فضیلتى را که خداوند براى آنها نسبت به مردم زمانشان قائل شده، یادآورى مى کند. مى فرماید: اى بنى اسرائیل! به خاطر بیاورید نعمت هائى را که به شما ارزانى داشتم و نیز به خاطر بیاورید که من شما را بر جهانیان (بر تمام مردمى که در آن زمان زندگى مى کردند) برترى بخشیدم (یا بَنی إِسْرائیلَ اذْکُرُوا نِعْمَتِیَ الَّتی أَنْعَمْتُ عَلَیْکُمْ وَ أَنِّی فَضَّلْتُکُمْ عَلَى الْعالَمینَ ). * * * ولى از آنجا که هیچ نعمتى بدون مسئولیت نخواهد بود، بلکه خداوند در برابر بخشیدن هر موهبتى تکلیف و تعهدى بر دوش انسان مى گذارد، در آیه بعد به آنها هشدار مى دهد مى گوید: از آن روز بترسید که هیچ کس از دیگرى دفاع نمى کند (وَ اتَّقُوا یَوْماً لاتَجْزی نَفْسٌ عَنْ نَفْس شَیْئاً). و چیزى به عنوان غرامت و یا فدیه که بلاگردان باشد از آنها پذیرفته نمى شود (وَ لایُقْبَلُ مِنْها عَدْلٌ). و هیچ شفاعتى (جز به اذن پروردگار) او را سود نمى دهد (وَ لاتَنْفَعُها شَفاعَةٌ). و اگر فکر مى کنید کسى در آنجا ـ جز خدا ـ مى تواند انسان را کمک کند اشتباه است; چرا که هیچ کس در آنجا یارى نمى شود (وَ لا هُمْ یُنْصَرُونَ). بنابراین، تمام راه هاى نجات که در این دنیا به آن متوسل مى شوید همه بسته است، تنها و تنها یک راه باز است، و آن راه ایمان و عمل صالح، و در برابر گناهان توبه کردن و اصلاح خویش نمودن است. از آنجا که در آیات ۴۷ و ۴۸ همین سوره عین همین مسائل (با تغییر مختصرى در تعبیر) مطرح شده و ما در آنجا مشروحاً بحث کرده ایم به آنچه در بالا آمد قناعت مى کنیم. * * *