زمان که میگذره،
آدمها بیشتر از حرفهاشون خودشون رو نشون میدن.
یه رفتار کوچیک، یه حرف ناگهانی، یه انتخابی که فکرش رو نمیکردی کافیه تا تمام چیزهایی که دربارهشون باور داشتی، ترک برداره.
اون موقع میفهمی چقدر از بعضیها تعریف قشنگی توی ذهنت ساخته بودی، در حالی که خود واقعیشون خیلی با اون تصویر فاصله داشته.
نه دعوا میکنی، نه چیزی میگی، فقط یه گوشه از دلت ساکت میشه.
تلخترین شناخت، شناختن آدمیه که قبل از شناختنش، با تمام وجود بهش اعتماد کرده بودی.
