«گر به صد منزل فراق افتد میان ما و دوست؛ هم‌چنانش در میانِ جانِ شیرین، منزل‌ست..!»

نهنگ تنها نگران نباش کنار ما هم آدم هست اما تنهاییم🥀

امروز داشتم به دوستم میگفتم ولی خیلی بده ها اینکه یه شب آرزوی مرگ کنی اشک ها در حال خفه کردنت باشن ولی صبح که میشه دیگه اون ادم قبلی نیستی درسته قبول دارم این یکی فرایند های رشد انسانه ولی فک کن اون انسان همون شب قبل با تموم وجود عذاب میکشید با تموم وجود درد میکشید خدا خدا میکرد صبح نشه. واقعا ارزش داره؟ چون من اون شب لعنتی از ذهنم پاک نمیشه.

همین که می دانم کسی شبیه تو نیست چقدر دلهره آورتر از نبودن توست

در بین غزل نام تو را داد زدم، داد آنگونه که تا آن سر این کوچه صدا رفت:)

می خواست بکوشد به فراموشی ات این شعر سوزاندمش آنگونه که دودش به هوا رفت..!