يه جا خونده بودم ملاقات‌هایی که تقدیر جلوی راه آدم میزارن خيلى محدودن..؛ عشق خودش مياد! بی‌هیاهو…نمی‌تونيم ازش فرار کنيم. آرام و آهسته میاد و تو گوشه‌ای از قلبت میيشينه. زمانی متوجه اومدنش ميشى که بدون اون نفس کشیدن دشوار ميشه. اون وقته كه ديگه كارِت تمومه ..

چیزی نداشتم که بگویم... گریستم!

یه کتابی خوندم توش نوشته بود دیگه از فردا فراموشت میکنم. اسم کتابش "نَشدنی" بود

آن‌ چنان‌ محوِ جمالت‌ شده‌ام‌ باز که‌ غیر، دیده‌ از روی‌ِ تو‌ برداشته‌ حیران‌ِ من‌ است.

Dost drm❤️