قمرالله عباس. وای از زیبایی ماه. وای از زیبایی عباسِ ام البنین؛ کفیل الزینب.

:)

قطره‌ای اشک ریخت. منو که یادتون نمی‌ره؟!

در جوار بابای‌ آهوها؛ خیلی به یادتون بودم زیبارویان‌:)))))) رزق‌تون بشه به زودی ان شاالله:)))))

هی غم ریخت به دلمون‌. هی بیشتر و بیشتر می‌شد:) هی می‌گفتیم جونمون به فدات شه بازم کمه.

_اینو می‌بینید؟ همین ی استکان شیشه‌ای چای که قاطی‌ش چندتا تیکه کوچیک نباته و تا بیای بخوری زود تموم می‌شه؛ منو پرت کرد به اربعین پارسال که با شوق از این چای‌های شیشه‌ای می‌خوردیم و اصلا به این که قبلش شسته‌ بودنش یا نه فکر نمی‌کردیم تازه دوست داشتیم‌ برای تَبرکی بودنش. عمیقا حس کردم نشستم وسط موکب‌های طریق العلماء؛ درحالی که خیلی سیری‌م از وفور نعمت و بازم دلمون نمیاد دست رد بزنیم به صدای بچه‌گونه که با التماس می‌گه شای شای تعال تعال.... هِله بیکُم یا زُواری:))))) یعنی می‌شه امسال هم بشنوم این نوای دلنشینُ ؟!