رندوم.

یکی از زیبایی‌ها و تجربه‌ای که همیشه برام تازه‌ست و مثل دختر کلاس اولی که بهش پک لوازم التحریر مورد علاقه‌شو می‌دن ذوق می‌کنه و ستاره‌ای می‌شه؛ پریدن تو گودال پر از آبِ بارونه. یک جون به جون‌هام‌ اضافه می‌شه. اینجوری که: گور بابای خیس شدن مو و عینک و سر و صورت و جوراب بابا نوئلی‌ و کفش و خندیدن بقیه بهمون؛ فقط و فقط همون لحظه رو دوست دارم زندگی کنم و برای خودم باشم و کیف کنم‌.

در گوشِت می‌خوام بگم که آدمیزاد دوپا گوربابای حرف بقیه و مسخره شدنت توسط اونا. واسه خودت باش و هرکاری دوست داری انجام بده بابا:) دوروزه این دنیااا.

حالا برای اینکه بهت ثابت کنم ادایی نبود و واقعا مهم نیست؛ وقتی پریدیم امروز تو گودال آب کلی صدای خنده شنیدیم و منم همزمان باهاشون خندیدم و کلی هم کیف داد‌.

لایق وصل تو که من نیستم؛ اذن به یک لحظه نگاهم بده.:)

تلاشی که تو تلاش کنی حداقل بفهمی چه بلایی سرت اومده [بوده]، حس برنده بودن بهت می‌ده آدمیزاد.

و این پذیرش شکست یا اتفاق، به حال‌ت و برنده شدنت کلی کمک می‌کنه.

؛