منِ معمولی
فهمیدهام که معمولی بودن شجاعت میخواهد. آدم اگر یاد بگیرد معمولی باشد، نه نقاشی را کنار میگذارد، نه زاویه فکش را عمل میکند اگر معمولی باشد، نه غصه میخورد که ماشینش معمولی است، نه حق لبخند زدن به یک سری آدمهای معمولی را از خودش میگیرد.
حقیقت این است "ترین"ها همیشه در هراس زندگی میکنند.
هراس هبوط در لایه آدمهای "معمولی".
و این هراس میتواند حتی لذت زندگی، نوشتن، درس خواندن، نقاشی کشیدن، خوردن، نوشیدن، پوشیدن را از دماغشان در بیاورد. تصمیم گرفتهام خودِ معمولیم را پروش دهم. نمیخوام دیگر آدمها فقط مرا با "ترین"هایم به رسمیت بشناسند و تنها به آن عشق بورزند.
#چایدمکردم
ما به امیدوار بودن معتاد شدهایم،
صبح که بلند میشویم مثل کلاه، پیراهن و شلوار، امیدواریمان را میپوشیم و ادامه میدهیم.
این روزا انگار خیلی از آدما فقط با یه نخ نازک به زندگی وصلن.
برای یکی اون نخ، پیادهروی هر روزشه. برای یکی، قهوهایه که هر صبح میگیره. برای یکی، غرق شدن توی کاره. برای یکی، دیدن یه فیلم قبل از خوابه. برای یکی، چند دقیقه حرف زدن با یه آدم خاصه. برای یکی، موسیقیه. برای یکی، عکس گرفتنه. برای یکی، کتاب خوندنه. برای یکی، مراقبت از یه گلدون یا یه حیوون خونگیه. و در نهایت برای یکی، آرایش کردنه.
هر کسی یه چیزی داره که شاید از بیرون خیلی ساده و معمولی به نظر برسه، اما همون چیز، هر روز آروم آروم اونو از فرو ریختن نجات میده.
برای همین هیچوقت عادتهای کوچیک یا دلخوشیهای آدمها رو مسخره نکن. تو نمیدونی اون کارِ به ظاهر ساده، فقط یه عادت نیست؛ شاید آخرین نخی باشه که هنوز اون آدم رو به زندگی وصل نگه داشته.
#چایدمکردم
"رافـائِل
🥂🎂
سلام به خودم در آستانهی بیست سالگی!(😭)
راستش، نمیدانم چه باید به تو بگویم جز اینکه: خستهنباشی. برای همهی تلاشهایی که در این نوزده سال کردی، برای همهی اشکهایی که در خلوت ریختی و کسی ندید، برای همهی لبخندهایی که به دیگران هدیه دادی. امروز، نوبتِ منه که خودم را ببینم، خودم را در آغوش بگیرم و به خودم بگویم: "به تو افتخار میکنم."
دیگر وقتِ آن رسیده که از قضاوتِ دیگران عبور کنم و صدایِ خودم را بشنوم. هر چه تا امروز بوده، مقدمهای بوده برای امروز؛ و امروز، مقدمهایست برای فردایی که با دستهای خودم میسازم.
به افتخار زيستن دوبارهات، جام مهربانی را با خودت مینوشم؛ منِ عزیز.🤍
تولدم مبارک!💅