نمیدونم تا حالا تجربهاش کردی یا نه ، حس نگرانی از اینکه نکنه [ اون آدم ] راهشو اشتباه بره و از سعادت خودش ، از بهترین خودش ، از خدا دور بشه . اون آدم [ میتونه هرکسی باشه ] ، اما قطعا اینقدر برات با ارزش هست که تبدیل بشه به دعات به این که از خدا بخوای اونو هی بیشتر و بیشتر به سمت خودش بکشه و از خدا خیر و سعادت اون آدمو بخوای ؛
یک دلآشوب با ژرفای خداوند .
شامم سیهتر است ز گیسوی سرکِشت
خورشید من برآی که وقت دمیدن است ...
[ امام شهید آیتالله خامنهای ]