هرچه انسان کمتر برای ارتباط با دیگران احساس نیاز کند ، پایان بهتری در انتظارش است .
نماز باران ، یک عبادتِ ریشه‌دار و نورانی در شریعت است ما مأموریم به دعا مأموریم به تضرّع . امّا یک نکته‌ی بسیار مهم را نباید فراموش کنیم :
رحمت الهی ، تابعِ سنّت‌های الهی است ؛ تابع وضعیّت جامعه است .
اگر جامعه در مسیر صحیح حرکت کند ، اگر دل‌ها با ولایت همراه باشد ، اگر محبت و تبعیت از ولیّ فقیه که امتداد ولایت الهی در زمان ماست در عمق جامعه حضور داشته باشد ، آن‌وقت دعا اثر می‌کند آن‌وقت رحمت گسترده می‌شود .
اما اگر جامعه از این محور فاصله بگیرد ؛ اگر پیوند ولایی سست شود ، اگر دل‌ها پراکنده و بی‌مرکز شوند خب طبیعی است که ما از ظرفیت‌های عظیم الهی محروم بمانیم .
نماز باران به‌جای خود ، دعا به‌جای خود ؛ اما ظرفیّت دریافت رحمت باید در جامعه ایجاد شود ، باید محفوظ بماند .
بنابراین سخن این است :
ما باید دل‌ها را به سمت ولایت الهی برگردانیم ؛ باید محبت ایمان و همراهی با ولیّ فقیه را در متن جامعه تقویت کنیم .
وقتی جامعه در مدار ولایت قرار گرفت ، آن‌وقت دعاها شنیده می‌شود اعمال اجتماعی اثرگذار می‌شود ، و برکات الهی از باران گرفته تا آرامش و عزت بر این مردم نازل می‌شود .