تقریبا دو ماه بعد میشه یه سال که من این پستو گذاشتم . بعد مراحل طولانی گزینش و... با لطف خدا ما یه مسئولیتی گرفتیم و بعدش عکس چمدون و تهرون و گل و بلبل.
فلان مجلس بشین محضر بزرگان بهمان مجلس بشین...😅
اما کی فهمید استرس جلسه اول گزینش رو؟
اما کی فهمید دوره تهران چقدر من حس تنهایی کردم ؟ کی دونست تا ۱ شب تو کلاس نشستن چقدر منو خسته کرد؟
تو این یه سال من خیلی وقتا کم آوردم
کی میدونه سوار اسنپ مسیر رفتن به جلسه رو گریه میکردم بعدش اشکامو پاک میکردم و پله های سازمانو بالا میرفتم خیلی وقتا خسته و کلافه میشدم
کی می دونه چند بار خواستم استعفا بدم
کی می دونه هندل کردن همچین مسئولیتی با درس چقدر سخت و طاقت فرسا بود
کی میدونه چند بارنرسیدم برم جلسه و مثل بچه بدا غیبت خوردم؟😅
کی می دونه چقدر من از شرایطم ناراضی بودم؟
کی می دونه چقدر اختلاف نظر با هم تیمی هام داشتم؟
کی فهمید مسئولمون خیلی وقتا نقدمون کرد ؟
شما فهمیدید؟ نه!
میدونی میخوام چی بگم ؟
من چیزی که خواستمو پست کردم
تو چیزی دیدی که من خواستم ببینی ! من نشونت دادم که منو شاد و موفق ببینی
من از خستگیام نزاشتم از نا امیدیم، از ضعفم، از حس ناکافی بودنم، از خستگی بعد جلسه های پی در پی ، از ایده هایی که عملی نشدن ، از صحبت های بی سر و ته
اگه ناامیدی اگه خسته ای خودتو با فضای مجازی مقایسه نکن زیبارو ✨
لطفا لطفا حقیقت زندگیتو با ظاهر ساختگی زندگی بقیه نسنج :)
با خودمون مهربون تر باشیم🌱
S.B.N.A
#تلنگر
