یه بار دوستم گفت ما خیلی دوستای مناسبی هستیم چون که تو ساکتی من پرحرف،منم تاییدش کردم اما دلم میخواست منم یکم حرف میزدم بخاطر همین هیچوقت فرصتش رو بهم نمیده که حرف بزنم،فکر میکنه اینطوری راحت ترم،همیشه من بهش گوش میدم

همین که مشکلات ۱۳ شهریور امسالم با مشکلات ۱۳ شهریور پارسالم فرق دارن جای شکر داره.

یعنی چی که کتابخونه پنجشنبه جمعه ها باز نیست؟دقیقا همین دو روز نیاز دارم به کتابخونه🫩.

امروز یه چیزی دیدم که دلم می‌خواست زمین دهن وا کنه و برم توش.. راستش رو بخواین، خسته‌شدم از بس دیدم و دم نزدم. بیایم یه لحظه با هم صادق باشیم؛ ما با این جنگل داریم چه می‌کنیم؟ فکر کردید صدای بلندِ اون اسپیکری که توی جنگل روشن می‌کنید فقط یه موزیکِ شاده؟ نه به خدا! این یه «قتلِ خاموشه». پرنده‌ها… پرنده‌های زبون‌بسته از سکته‌ی قلبیِ ناشی از اون فرکانس‌های وحشتناک و صدای بیسِ لعنتی‌تون، وسطِ آسمون یا روی شاخه‌ها خشکشون می‌زنه و می‌میرن! حیوونِ بیچاره نمی‌فهمه فرار کنه یا بمیره. حیات‌وحشِ هیرکانی رو با تفریحِ خودخواهانه‌ی خودمون فراری دادیم و کشتیم. بعدشم که افتادن به جونِ این میراثِ چند صد هزار ساله… کوهپایه‌ها رو تراشیدن، درخت قطع کردن که به جاش برای خودشون خونه و... بسازن بابا بفهمین! این خاک ریشه داره. وقتی ریشه‌ی جنگل بسوزه، سیل میاد، زندگی‌مون رو می‌بره، اکوسیستم نابود می‌شه. فکر کردید فردا چی برای بچه‌هاتون می‌مونه؟ یه مشت بیابان و خاکِ مرده! اون آشغالایی هم که تو پارک ملی و دلِ جنگل ول می‌کنید… گوزن، روباه، پرنده‌ها… این زباله‌ها دارن آروم‌آروم جونِ این حیوونا رو می‌گیرن. داریم با دست‌های خودمون گند می‌زنیم به تنها چیزی که هنوز بهمون نفس می‌ده. به خودمون بیایم! به خدا این طبیعت مهمون‌نوازه، ولی تا یه جایی! یه روزی تاوانِ تک‌تک این خیانت‌ها رو پس می‌دیم. اون روز دیگه نه آهنی به کار میاد، نه پولی که خرجش کردید. من اینارو اینجا نوشتم چون دیگه طاقت نداشتم خفه خون بگیرم. شماهایی که این متن رو می‌خونید، فردا که رفتید طبیعت، اگر دیدید کسی داره زباله می‌ریزه، اگر دیدید داره با اسپیکر آرامش جنگل رو می‌دره، ساکت نمونید. تذکر بدید! به خودتون بیاید…

تقدیمیِ انجمن‌ارواحِ‌غمگین؟ تقدیمیِ انجمن‌ارواحِ‌غمگین🤝. باید بگم چه نوع تقدیمیه؟ نه دیگه قراره سورپرایز شین. فور کن کانالت و لینکش رو بده؛)