من مدام دارم فرار می‌کنم، از خودم، از واقعیت‌ها، از اتفاقاتی که میوفته، از تلخی و سختیا، حتی از تو هم فرار میکنم ولی نه بخاطر دوست نداشتنت، چون هیچ کاری از دستم برنمیاد و فقط میتونم رنج بکشم، فرار می‌کنم، من از رنج کشیدن خسته شدم . .

_

من به خال‌ِلبت ای‌دوست گرفتار شدم ؛ چَشم ِبيمار تو را ديدم و بيمار شدم ( :

همه‌چی تا وقتی خوبه که به "نبودنت" فکر نکنم : )

00 : 00 "

دوستش داری و پیداست که پنهان کردی ؛

با لبخند کش‌ اومده و چشمای ذوق‌دار میگفت ‹ ولی خیلی‌ قشنگه وقتی با یکی انقدری راحت میشی که یهو میفهمی داری چیزهایی رو بهش میگی که تا حالا به هیچکس نگفتی ( =

_

سر به زیر و ساکت و بی‌دست و پا می‌رفت دل ؛ یک نظر روی تو را دید و حواس‌‍ش پرت شد . .( :

00 : 00 "

که تو در جان ِمن وطن داری ؛

و او كسـى بـود كـه حتـى ؛ تصور ِآغوش‍‍‌‍ش چشم‌هایش صدایش و‌ حضورش نیز مرا از غم نجات ميداد . .