تو را با جان نمی‌خواهم که روزی میشود فانی ؛ تو را با جان ِدل جویم ، که تا روز ابد باشی . .

چه مبارک است این غم که تو در دلم نهادی . .

00 : 00 "

تو نشسته‌ای کجای ماجرا ؟

من حتی بدترین تو رو به بهترین‌ ِبقیه ترجیح میدم ، تو رو همه‌جوره دوسِت دارم . .

_

نه بوی ِمهر می‌شنویم از تو ، ای عجب . . نه روی آن ، که مهر دگر کس بپروریم ( :

یه‌جوری دوسِت دارم که انگار قبل از خودم تو وجود داشتی ؛

00 : 00 "

نگاهت ، نور است به روزهای تاریک ؛

شایدم "وجود ِمهر" جسارت بده برای ادامه‌دادن و به صبح رسوندن ِشب‌ها ، شاید واقعاً باید کسی باشه که نور ِتاریکی‌هات باشه و لبخند ِمیونِ اشکات ، که وقتی شب‌هات طولانی شدن و ماهت کم‌سو ، کسی باشه که به قلبش پناه ببری مبادا توی تاریکی دنیات گم شی و دیگه هیچوقت خودتو پیدا نکنی . .

_