مینویسم ؛ تنها بهانهی دلتنگی برای توست که
قلم را در دستانم نگه میدارد و امید به دیدنِ
دوبارهات حیات را به تکتک انگشتانم میبخشد.
شاید روزی ، در جهانی دیگر و با نسبتهایی
دیگر ، تو مهر را فهمیدی و از تو ، به جای غم
و درد ، لبخندهای شکوفهی یاس باقی ماند . .
وقتی کنارمی ، وقتی حتی بهت فکر میکنم ،
احساس میکنم که همهی سلولهای وجودم
دارن لبخند میزنن ( :