_

سحر کرشمه‌ی چشمت به خواب میدیدم ؛ زهى مراتب خوابى که بِه ز بیداری‌ست . .

کجا رها کنم این بارِ غم که بر دوش است . .

00 : 00 "

ما عهد بستیم بمیریم در غمش ؛

و من اين دستانم را ‌هر كجا كه گذاشتم ‌زيبا نشد ؛ ‌گفتم همان بهتر ‌كه در آغوش تو باشد . .

_

از همان روزی که گفتی دوستت دارم تو را ؛ هر کسی من را که دیده گفته زیباتر شدی ( =

می‌دونستی برام قشنگ‌ترینِ قشنگ‌ترین نقاشی ِدنیایی ؟

00 : 00 "

دوست دارم لحظه‌های از تو گفتن را ؛

چیزی‌ به‌ نام فراموش‌ کردن نداریم ، آدم‌هایی که می‌آیند و می‌روند ، همه بخشی از زندگی‌ ِما هستند تلخ و یا شیرین فراموشت نمی‌شوند ، به تو یاد می‌دهند چگونه با نبودنشان زندگی را شاد بگذرانی . .