گرچـه همـه چیـز مـیگـذرد ،
امـا آدم تـا همیشـه ،
بـرای بـرخی اتفـاقـات ،
غمگیـن مـیمانـد .
آدم گـاهی اوقـات ،
از دوسـت داشتـن ِکـسی ،
دسـت برنـمیدارد ،
امـا از بـاور داشتـن او چـرا . . .
و کـاش اینجـا بـودی ،
همیـن کنـار ِخـودم ،
و یـادم میرفـت کـه ،
خستـهام ، خرابـم ، ویرانـم . . .