همان اول نرسیده به موزه‌ی موشکی «کلاه‌کج» گیر داد به مسلحین؛ گفت غلاف کنند کلاشینکف‌ها را که این تو بمیری از آن تو بمیری‌ها نیست! و کلاه‌کج نگهبان ورودی موزه‌ی موشکی بود که مدام با یکی آن طرف خط هماهنگ می‌کرد. پایمان که رسید به قسمت موشکی ماجرا، تنفس عمیق سینه‌مان را داد جلو و یک غرور محسوسی ریخت تو وجودمان. البته قبلش با پهپادها و ماهواره‌های ایرانی ثریا رفته و چیزمیزهای دیگر روبرو شدیم اما هر چه زده بودیم با دیدن موشک‌ها پرید... کمی با موشک‌های ایرانی عکس‌بازی کردیم. و بچه‌های موشک‌ندیده شروع کردند توی سوراخ‌سمبه‌های تجهیزات موشکی در و تو کردن و چند تایی رفتند روی پله‌های بدنه و رفتند موشک‌نوردی! درجه‌دارِ هوافضای سپاه اعصابش ریخته بود به هم و مدام تذکر می‌داد بیایند پایین. بچه‌ها انگار نه انگار. درجه‌دار دست به دامنِ چند نفر متغیرالباس مثل من شد که اینها مال کدام‌تان هستند؟! و یادتان هست درباره ماجرای دستشویی و اردوی قبلی چه کردیم؟! زدیم به گردن‌نگیری! و این‌جاها فقط گردن‌نگیری علاج واقعه است! #روایت_راوی اَلِفـْـــ ــکٰافـْـ @ALEF_KAF_NEVESHT

عبدالله شوخی شوخی گفت «ارده بخریم ببریم اردکان!» و رفت سمت فروشنده. و فروشنده انگار فروشندگی را یاد اصغر فرهادی داده باشد! عبدالله را رها نمی‌کند و من فرار کردم که مجبور به خریدن ارده نشوم ببرم شهر تولید کننده ارده و حلوا ارده:) #روایت_راوی اَلِفـْـــ ــکٰافـْـ @ALEF_KAF_NEVESHT

با بچه‌ها می‌رویم سر خاک‌ریز عکس بگیریم؛ و ذوالفقاریه خوراک عکس‌های جنگی‌منگی است. یک آدم عینک‌دودی چهل و خورده‌ای ساله ایستاده بالای نفربرِ پوکیده که موبایل را می‌دهیم عکس بگیرد ازمان. عکس را می‌گیرد و می‌آید پایین و می‌ایستد به حرف زدن. گروه ارکستر دارد و توی عروسی‌ها می‌رقصد! می‌گوید «اینجا که اومدم چقدر گریه کردم!» و می‌گوید «دایی‌ام طلائیه شهید شده» و می‌پرسد «شما اینجا بودید؟!» و نمی‌فهمم منظورش این است که اینجا جنگیده‌ام یا نه؟! و وقتی حالی‌ام می‌شود توضیح می‌دهم که سن و سالی ندارم و این مو و ریش را توی آسیاب سفید کرده‌ام...! می‌پرسم «رفتی طلائیه؟!» و می‌گوید «بار اوله اومدم و فردا قراره بریم اونجا!» آرزو دارد برسد به طلائیه و خاک آنجا را ببوسد؛ خاک مقدسی که دایی‌اش آنجا آسمانی شده... و آقای رقاصِ صاحب گروه ارکستر شروع می‌کند به نصیحت بچه‌ها که قدر بدانیم و این حرف‌هایی که آدم‌های حزب‌اللهی می‌گویند! #روایت_راوی اَلِفـْـــ ــکٰافـْـ @ALEF_KAF_NEVESHT

الویه‌ی این بار همراه شد با چه‌کنم چه‌کنمِ سیصد و حدود پنجاه شصت نفر آدم گشنه «چه‌طور باز میشه؟!» و من چشمم دنبال خلاق‌ترین در بازکن‌های سفره‌هاست. چشمم حاج‌آقا سید را می‌گیرد که یه تکه سیم مفتول را برداشته و دارد کار بچه‌های گشنه را راه می‌اندازد. تدارکات اما همه‌ی کاسه‌کوزه‌هام را به هم می‌ریزد و یک بسته چاقو پلاستیکی می‌گذارد کف دستم! و این یعنی «کور خوندی! فکر همه‌جاش را کردیم!» #روایت_راوی اَلِفـْـــ ــکٰافـْـ @ALEF_KAF_NEVESHT