این کتاب رو تازه تموم کردم. خاطرات یه طلبه‌ی لبنانی که زمانِ پیش از انقلاب توی حوزه‌ی علمیه نجف درس می‌خونده. استخبارات عراق می‌گیره‌تش و برش می‌گردونه به لبنان. البته با لگد و پس‌گردنی و ... این آقا بعدش میاد ایران درس بخونه. حوزه علمیه قم. زمانِ جنگ ایران و عراق هم توی کشور ما بوده. برای دفاع از انقلاب اسلامیِ ایران، می‌ره جنگ و جالب اینکه برای بار دوم گرفتارِ بعثی‌ها میشه. این بار اسیر جنگی و حبس در زندان‌های مخوف صدام! بعثی‌ها شبیه بقیه اسیرانِ ایرانی، حسابی خدمتِ آقای طلبه‌ی لبنانی هم می‌رسن. شکنجه، حبس‌های طولانی انفرادی و ... و ...؛ در بخشی از این اسارتِ ده ساله هم برای نجات برخی از جذب‌شده‌های به سازمانِ منافقین، به صورتِ نفوذی می‌ره توی پادگان اشرف. چند ماهی اونجاها می‌چرخه و تعدادی رو برمی‌گردونه و بعد خودش هم با زحمتی بیرون میاد. الغرض؛ به نظرم نوشتنِ خاطراتِ این جور آدم‌ها که زندگیِ پر فراز و نشیبی داشتن، کار خیلی سختیه؛ خیلی. و نویسنده این کتاب هم یه جاهایی دیگه زده به گزارش‌نویسی و نتونسته روایتِ جزءنگرانه و با حوصله‌ای داشته باشه، مجبور هم بوده طبیعتاً. اما کتابِ جذابیه و به نظرم برای فهمِ زحمت و زجری که بالای این کشور کشیده شده، لازمه خوندنش. #کتاب_بخونید @ALEF_KAF_NEVESHT

امروز یه سوالی داره مثل خوره مغزم رو می‌خوره! اینکه معلم‌هایِ عزیزِ دینی و قرآن کجا هستن؟! جایگاه‌شون در ساختارِ درسی مدارس کجاست؟! دارن دقیقاً چه کار می‌کنن؟! این رو دارم از منظرِ یه معلم می‌پرسم که کلاس ثابت داره، از طرفی در مدارس زیادی هم ارائه بحث می‌کنه و می‌بینه که دانش‌آموز در الفبایِ مسائل دینی و اعتقادی و فکری و فرهنگی و عرفی جامعه مونده و تقریباً هیچی از هیچ‌جا نمی‌دونه! عذر می‌خوام از همکارای عزیزم؛ ولی کجا هستید شما؟! چرا دانش‌آموزان شونزده هفده ساله‌ی ما به تعداد زیاد، نمی‌دونن مرجع تقلید چیه؟! خوردنیه یا پوشیدنی! چرا نمی‌دونن نماز چیه؟ برای چی واجبه؟! اصلاً دین چیه؟! به چه دردی می‌خوره؟! و من و شمای معلم هم دلمون به این خوشه که از این کلاس، اکثراَ توی درس دینی و قرآن بیست گرفتن! و این حفظ کردنِ برای نمره رو دیندار شدنِ بچه‌ها قلمداد کردیم! برای همینه می‌گیم معلم و مربی قبل از اینکه بره سرِ کلاس و درس، باید اول خودش تربیت بشه و چیزی یاد بگیره! و خدای نکرده برداشت نشه منظورم همه هستن! و فقط هم معلمِ این درس‌ها منظورم هستن! دارم به همه‌ی دوستان می‌گم! نکنه مدیون وقت و هزینه‌ای که می‌شه برای کلاس بشیم؟ ما توی اون جایگاه، اولین تعهد رو باید به خودمون بدیم برای به روز شدن، بیشتر خوندن، بیشتر یاد گرفتنِ نحوه‌ی ارائه و بالا بردنِ کیفیتِ محتوا و ... معلمِ این نسل بشیم! مهمه؛ این‌ها با دهه‌ی شصتی‌ها اصلاً یه نسلِ کاملاً متفاوت هستن؛ کاملاً غریبه و کاملاً یه چیزی دیگه. باید فراتر از اون کتابی که دستتون هست بلد باشید و ارائه بدید. این کتابها ناقص و ضعیفن توی رسوندن مطلب. #یه_سوزن_به_خودمون @ALEF_KAF_NEVESHT

داریم دوره‌ی مهمی را از سر می‌گذرانیم؛ دوره‌ی بیداری مردم جهان از خوابی که استکبار را رسانده بود به جایگاهِ ظلم کردن و سرکوب کردن و کشتن و خون ریختن آلمان و ترکیه را می‌بینید... پی‌نوشت: البته برخی باور نکرده‌اند تغییر پارادایم دنیا را! به اذن الله به زودی خواهند فهمید #بیداری_جهانی @ALEF_KAF_NEVESHT

پیام امروز رهبری به اجلاس نماز... مهمترین کار ممکن اقامه نماز هست و رهبری دارد به والدین و سپس معلم‌ها اشاره می‌کند که در قبال آن وظیفه دارید. @ALEF_KAF_NEVESHT

#ویراست بعداً نوشت: ترامپ نبرد ولی معنای صلح رو اکادمی صلح نوبل معنا کرد. جایزه رو داد به اپوزیسیونِ ونزوئلا که دنبالِ آوردن آمریکا به ونزوئلا هست! یه چیزی شبیه نرگس محمدی، البته نه مثل این یارو پخمه! @ALEF_KAF_NEVESHT

کدام یک از زندگی بیشتر لذت می‌برند؟! پسر کوچولویی که برایش یک شورت خریده‌اند یا پسری که باباش برایش یک بی‌ام‌وِ کادوی تولد گرفته؟! اصلاً سوال اول را بی‌خیال باشید! کدام یک باید خوشحال‌تر باشند؟! کدام یک باید احساس بهتری در زندگی داشته باشند؟! جوابِ ظاهراً عاقلانه‌ی اکثریتِ آدم‌ها که معلوم است! ولی واقعیت دقیقاً همین کلیپی است که می‌بینید. آدم‌ها وقتی در یک زندگیِ سراسر پر از نعمت و بریز و بپاش زیست کنند، از داشتنِ چیزهایِ جدید احساس رضایت نمی‌کنند، از طرفی با کمترین مشکل یا کمبود یا اصلاً بدون کمبود و به صورت کاملاً عادی به سمت ناامیدی و خستگیِ از زندگی پیش می‌روند. و این ماجرا یک موضوعِ کاملاً اثبات شده در مسیر زیست آدم‌هاست. مثالش را شهید مطهری درباره‌ی خودکشیِ صادق هدایت زده است! آنجا که می‌گوید این آدم اگر کمی سختی زندگی چشیده بود، با چند بار خودکشی سعی نمی‌کرد از زندگیِ بی معنایِ خودش راحت بشود؛ که در نهایت موفق هم شد! اما آدم‌هایی که طعم سختی را می‌چشند و حد و حدودی در داشته‌ها دارند، طعمِ زندگی را بیشتر و بهتر از گروه اول درک می‌کنند. معنایِ ساده‌ی آن می‌شود لذت این گروه از نان و پنیر در حالی که گروه اول از خوردنِ غذاهایِ آن‌چنانی این لذت را نمی‌برد. معنای ساده‌ی آن می‌شود همین کلیپ! از داشتن شورتِ چند هزار تومانی جوری خوشحال است که طرف با داشتن بی‌ام‌و به ذره‌ای از آن خوشحالی نرسیده! سفارش کرده‌اند بزرگان که بچه‌هایتان را در سختی تربیت کنید، نه در ناز و نعمت! و تأمین همه‌ی خواسته‌هایشان اتفاقاً ظلمِ به خود بچه‌هاست... @ALEF_KAF_NEVESHT

نکته‌ی خوبِ یکی از بزرگواران در مورد کلیپ بالا؛ سلام و ارادت صبح آدینه‌تون بخیر من‌باب کلیپی که در مورد دو پسربچه گذاشتین یه حرف قشنگی دکتر صاحبی میزنه (ایشون رو فقط با علم روانشناسی اش بشناسید ولاغیر) «آدمها باید تا یک حد پول داشته باشند که حد متوسط رفاه رو داشته باشند(نیاز بقا حل بشه) نه خیلی فقیر باشند که دائم برای بقا بجنگند و از نیازهای دیگرشون بمونند، نه خیلی پولدار.» میگه «پولداری ملال میاره و ملال هم باعث میشه تو رشد نکنی» بعد یه حرفی از جلال آل احمد میزنه میگه «سیمین و جلال هر دو معلم بودند، یکی استاد دانشگاه و دیگری معلم؛ سیمین میگه تا یه مقدار پول دستمون میومد جلال سریع اون رو خرج کسی یا چیزی می‌کرد میگفتم جلال چرا نمی گذاری پول دار بشیم میگفت من میترسم از خنگی. خنگی تو رو از رشد میندازه. میگفتم این همه پولدار جلال کدومشون خنگ هستند؟! و بعدها که جلال رفت و با یکی از این مرفهین آشنا شدم منظور جلال رو فهمیدم و ...» تلاش کنیم در حد رفاه خودمون نه در حد رسیدن به خنگی☘️ ممنونم از خانم دکتر، سپاس فراوان @ALEF_KAF_NEVESHT

#ویدئو_نقاشی @shogh_prvz

دوست داشتید با نگاه هنرمندان با زندگی شهدا آشنا بشین، عضو «شوق پرواز» بشین این تیمِ از همه‌جایِ کشور رو می‌شناسم و از دوستان ما هستن الحمدلله، کارشون هم بیستِ بیست... @shogh_prvz

پسرِ معلمی همکلاسی ما بود که گاهی سرِ کلاسِ معلمی جدّی خواب می‌رفت. ما دهه شصتی بودیم! یعنی برق سه فاز از کله‌مان می‌پرید وقتی آن پشت و پسل‌هایِ دورِ از چشم معلم می‌رفت روی حالتِ قهر و مست خواب می‌شد. و بالاخره یک بار معلم رسید بالای سرش! و برگشت! نزدیک‌های تخته‌سیاه گفت «بذارید بخوابه! خبرش رو دارم، می‌دونم که تا آخرِ شب درس می‌خونه...» به همین راحتی استرس و نگرانیِ مایِ بیگناه هم تمام شد. چون طبیعتاً منتظرِ نه تنها کتک خوردنِ آقازاده بودیم، بلکه منتظرِ سرریزِ تبعاتِ این جنایت به بقیه و من‌جمله خودمان هم بودیم، که به خیر گذشت. اما آن اتفاق یکی بود توی همه‌ی سال‌های تحصیل ما. یک نفر که چند باری چرت زد و نمونه‌ی دیگری اتفاق نیفتاد، تا امروزی که سرِ کلاس‌های مختلف می‌روم برای تدریس یا گفتگویِ با دانش‌آموزان! در روزگارِ دهه‌هشتادی‌ها اما زیاد با این مورد برخورد می‌کنم که سرِ کلاس چرت می‌زنند! پسر و دختر هم ندارد و البته در پسران کمی بیشتر است. و طبیعتاً در اکثریت این موارد هم می‌توان دیرخوابیدن‌هایِ مرسومِ این روزگار را دلیل آورد. بچه‌هایی که تا نیمه‌شب یا دارند برای بار هزارم جومونگ و یوزارسیف می‌بینند یا بیشترشان درگیرِ شبکه‌های اجتماعی هستند. و این خیلی خوب نیست! و این نسل از رعایت نکردنِ زمانِ خواب طلایی که گفته می‌شود از ساعت ده شب شروع می‌شود، در آینده‌ی زندگیِ خودش ضربه خواهد خورد، که البته در زندگی نوجوانانه هم دارد ضربه می‌خورد. کاش کمی در محورهای مختلفِ تربیتی کار موثر کرده بودیم که در این مورد هم حداقل انتظار داشته باشیم کاری برای درست کردنِ خواب و خوراکِ بچه‌ها بشود. این‌ها توی سن رشد بیشتر از هر چیزی به خوردنِ روی نظم و برنامه و خوابیدنِ روی نظم و اصول نیاز دارند؛ که باعثِ جلوگیری از بسیاری از بیماری‌هایِ روحی و فکری و حتی جسمی آنها هم می‌شود... پی‌نوشت: برخورد من البته با خوابیدن بچه‌ها سر کلاس‌هایم دوگانه است. کلاس‌های مافوقِ برنامه را آزاد گذاشته‌ام بیشتر، اما دانش‌آموزِ ثابتم اگر نمره‌ی خوبی می‌خواهد، لاجرم باید قبل از کلاس خواب‌هایش را کرده باشد :) @ALEF_KAF_NEVESHT