حسی مانند حسِ برگشتن از سفر را داشتم!
حسی که هرچقدر هم به مناظر بکر جاده ها نگاه کنی، تلخیِ تسخیر کننده ی بازگشت به شهر و خانه ی همیشگی را کم نمیکند.
فرق است میانِ خوب شدن و فراموش کردن ؛
و ما ظاهرا خوب خواهیم شد!
اما فراموش نخواهیم کرد ..
و زخم هایمان باز خواهد ماند...
باید گریه کنم..
اما نه برای فاجعه؛
برای اینکه بازمانده را،
نجات یافته میدانند...