از میان‌شان می‌گذرم دستِ کسی در دستِ هیچ‌کسی نیست همه در خود فرو رفته‌اند در ضمیرِ بعضیشان نگاه می‌کنم هیچ‌کسی با خودش آشتی نیست خودم را به همه‌کس توضیح می‌دهم به هر کسی که از خودم بگویم حیرت می‌کند به هر کسی که خودم را بگویم حیرت می‌کنم کسی از ابتدا با خودش مأنوس نیست !.

اکثر آدمهایی که ما را رنج می‌دهند رنج کشیده‌هایی هستند که نتوانسته‌اند از زخم های خودشان عبور کنند ...

ʜᴀɴᴅs"!

و من کمی بعد ممکن است دیگر نباشم شاید هر نگاهم، نگاه خداحافظی باشد.

و مردمِ شهر به مرگِ غریبی مُرده بودند...

میگفت: در چشم هایم چه دیدی؛ که دیگر خوبم هایم را باور نمی‌کنی؟!

ما رنج را احساس نمی‌کنیم، با آن زندگی می‌کنیم !

گاهی...دلت به راه نیست! ولی سربه راهی خودت را میزنی به آن راه و میروی وهمه چه خوش باورانه فکر میکنند! که تو "رو به راهی"

-

زخمت می‌زنند و چسب زخم تعارف می کنند و اگر دستشان را پس بزنی ، دستِ پیش را می گیرند تا تو در این میان ، مدیونِ آنان شوی.

یجا متنیو خوندم، نوشته بود: من هیچوقت واسه کسی که اَهلم باشه بَد نمیشم!

در انتظارِ اتمامِ غمی عمیقم که ریشه هایم را تا مرزِ جنون سوزانده...