بی احساس ترین آدما هم احساس دارن فقط بهتر میتونن پنهونش کنن که دوباره ضربه نخورن:))!

سلام

آدمیزاد است دیگر؛ گاهی دیر میکند برای گفتنِ دوستت دارمی برای به آغوش کشیدنی برای مرهم شدنی برای خیلی چیزها ... و همین تاخیرهاست که ردپای حسرت را بر دل هایمان برجا میگذارد .

زندگی‌اش رو به تاریکی میرفت، دیگر تحمل نداشت؛ انگار تمام صبوری‌های این مدت دست برگردنش انداخته بودند و قصد داشتند نفس های پر دردش را قطع کنند! و چه بی‌رحمانه بود نتیجه‌ی این استواری‌ها ..

میگفت:همیشه این وسط یه چیزی میلنگید و همیشه هم من همون "یه چیز" بودم:)

؛

میل خواستن تو، میل خواستنِ آب بعد از کابوس است، غیرقابل انکار . .

حرف‌هایم از حجم درد وَرم کرده‌اند، آنقدر که دیگر از حنجره‌ام بیرون نمی‌آیند و همان‌جا تبدیل به یک بغض شده‌اند!..

ما از عروسک کمتریم. آن‌ها مُرده بودند و زندگی میکردند، ما زندگی می کنیم و مُرده‌ایم.

:>>

کاش می‌شد فرار کرد. از آدم‌ها، از خونه، از اینجا، از خودم:))