زندگی‌اش رو به تاریکی میرفت، دیگر تحمل نداشت؛ انگار تمام صبوری‌های این مدت دست برگردنش انداخته بودند و قصد داشتند نفس های پر دردش را قطع کنند! و چه بی‌رحمانه بود نتیجه‌ی این استواری‌ها ..

میگفت:همیشه این وسط یه چیزی میلنگید و همیشه هم من همون "یه چیز" بودم:)

؛

میل خواستن تو، میل خواستنِ آب بعد از کابوس است، غیرقابل انکار . .

حرف‌هایم از حجم درد وَرم کرده‌اند، آنقدر که دیگر از حنجره‌ام بیرون نمی‌آیند و همان‌جا تبدیل به یک بغض شده‌اند!..

ما از عروسک کمتریم. آن‌ها مُرده بودند و زندگی میکردند، ما زندگی می کنیم و مُرده‌ایم.

:>>

کاش می‌شد فرار کرد. از آدم‌ها، از خونه، از اینجا، از خودم:))

چه زیبا نقش بازی میکنیم؛ و چه آسان در پشت نقاب هایمان پنهان میشویم... حتی خدا هم از آفرینش چنین بازیگرانی در حیرت است..

میدونی مشکل کجاست؟! مشکل اونجاست که من مشکل خودمو نمیدونم!.