اونجا که میگه: روزها رفتند و من دیگر خود نمی دانم کدامینم آن من سرسختِ مغرورم یا من مغلوبِ دیرینم...!

عادت كرديم به بی صدا فرو ريختن زير حجمی از سكوت.

بعضی وقتا میگم یعنی خدا انقد بی رحمه؟ انقد امتحان؟ آخه تا کی؟ مگه میشه صداش بزنی و تمنا کنی و اون گوش نکنه؟ آره!من بی رحمی خدارو خیلی دیدم ولی باید دلش به رحم بیاد . بگه بسه دیگه امتحان،خیلی این جواب پس داده. باید دلش به رحم بیاد مگه ما چیکار کردیم:)؟

-

فراری از افکاری که ذره ذره روحش را نابود میکرد؛

‏جانم گرفت حسرتِ دیدارِ دیگرش با ما هر آنچه یار نکرد انتظار کرد . .

زندگی من شبیه بازی مافیاست فقط روز نداره! هی شب میشه، بیشتر شب میشه، خیلی شب میشه..

انسان ها در فکرِشان پیر میشوند!

پشتِ جمله‌ی "مهم نیست عادت کردم" قدِ یه عمر زور زدن واسه درست شدنِ شرایط و نتیجه نگرفتن و درد خوابیده .

در کوله بارِ قسمتِ ما؛ غم زیاد بود .