خستگی فکری هزاربار بیشتر از خستگی جسمی آدمو کلافه‌ میکنه و دست پاشو میبنده:))!

سلام

حجم عظیمی از درد بر سر خانه هایمان آوار شده!

گویی خدا اتفاق های خوب زندگیمان را گرفته... نمیدانم چرا نمی افتند.

ما گم کرده ایم خودمان را، خوشی هایمان را، امید هایمان را درست زیر همان درخت آلبالوی کودکی در کنار همان دستمال گم شده..

دیگر چیزی نمانده؛ حتی برایِ نخواستن.

پاییز... !!

اونجا که شایع میگه: صبرم کمه؛ حوصلم در حد حداقل.

دگر غمگین نمیشوم، مدتی‌ست خودِ غم شده‌ام:)))

هیچ وقت نمیتونی بگی یه آدم خوبه یا بد چون تو تک تک روزای زندگیش نبودی که ببینی چرا الان این آدمه تو هیچ وقت یه آدمو به طور کامل نمیشناسی چون تو لحظاتی که اون آدمو ساختن نبودی من هیچ وقت خودمو نشناختم چون تو لحظات مهم حضور نداشتم ، فقط یه جسم بودم که منتظر گذر زمان بود!

:)