و در نهایت همهی ما یک روز یا یک شب وسط همین مرور کردن ها و عبرت گرفتن ها خواهیم مرد؛ بی لبخند، بی خداحافظی:))
اولش میشنوی و ناراحت میشی
و میخوای جواب بدی، بعدش
میشنوی و فقط ناراحت میشی،
بعدش میشنوی و دیگه ناراحت
نمیشی، بعد دیگه اصلا نمیشنوی
ولی یه چیزی باید باشه که تو رو به زندگی سنجاق کنه، یه جایی، یه دلیلی، یه آدمی...
بعضی وقتا آدمیزاد نگاه میکنه و میبینه داره چیزی که نداشته رو از دست میده و این خیلی غمانگیزه ..
گفت: عشق نه، بیا تا همیشه دوست بمانیم، دستش را رها کردم گفتم:
ببخشید ما به کسی که برایش روزی چند بار
از درون فرو میریزیم دوست نمی گوییم.