از تلاش برای حل مسائلی که مثل آوار بر روح و قلبش فرو ریخته بود بیزار بود. پیش خود بی آنکه آگاه باشد که چه میگوید آهسته تکرار میکرد : «مگر این ها همه تقصیر منست؟»

:)

- میخواهم خودم را مجازات کنم + پس زندگی کن .

به‌ خودت‌ میای‌ میبینی ‌ساعت‌هاس‌ داری‌ فکر میکنی ‌اما نمیدونی‌ به‌ چی..

پس از مدتی آنقدر با غم هایت عجین میشوی که بیش از آنکه تو را اندوهناک کنند، می خندانند.

دیگه گریه کردن جواب نمیده باید بشینیم بزنیم تو سرمون!

کم دوست داشتن را بلد نیستم. تمام زخم های من از دوست داشتن های زیاد است:))

قوی تر شدیم؛ اما هنوز با تکه های شکسته به خواب میرویم.

نمیدانست چه میخواهد؛ اما نیازی مداوم را درون خود حس میکرد که او را به سمت چیزهایی می کشید که معلوم میشد فرسنگ ها با آنچه میخواهد فاصله دارند. حفره ای در او بود که با تمام جهان نیز پر نمیشد.

مرا به حال خود بگذارید و بگذرید؛