ایتا - ‹اغمــٔـا›

هنگامی‌که یکی از آن‌ها می‌میرد، بقیه ادامه می‌دهند؛ پنداری که هیچ اتفاقی رخ نداده است.

1 مشاهده16:44

از درون آشوب و از بیرون آرام،
غم که تمام نمی‌شود،
شاید من دارم تمام می‌شوم،
آرام آرام، اندک اندک..

1 مشاهده16:48

شکستگی های من عمیق بود، عمیق تر از آنکه با حضور نصف و نیمه انسانها تسکین یابد.!

1 مشاهده16:54

#ماه

1 مشاهده16:58

تو می‌دونی کجا میشه قایم شد
که غم‌ پیدامون نکنه؟

1 مشاهده16:58

دویدم و در راه گریه کردم که من چه یادی دارم؟ چرا یادم به وسعت همه تاریخ است؟ و چرا آدم‌ها در یاد من زندگی می‌کنند و من در یاد هيچکس نیستم.

1 مشاهده16:59

منکه می‌دونم نجات دهنده تو آینه‌ست، اما تو نجاتم بده:)))

1 مشاهده17:03

او که دردهایمان را در آغوش گرفته بود؛
 بعدها، آغوشی پر از درد در ما جا گذاشت.

1 مشاهده17:04

غمگین ترین قسمت داستان این بود که گذشته‌ام داشت شوقِ رسیدن به آینده را در من خفه می‌کرد.

1 مشاهده17:05

و شهامت می‌خواهد در خیالی زندگی کردن که می‌دانی محقق نمی‌شود...

1 مشاهده17:06

-

1 مشاهده17:06

به گمانم مارا با خاکِ اندوه آفریدند.

1 مشاهده18:52

مطالب بعدی