گاهی اوقات دعوا کردن چیزِ بدی هم نیست ، آدم خیلی واقعیت هارو از طرفش توی همین دعواها میفهمه، حرف های ناگفته !
از زندگی با مردم ، از حرف زدن ، عاجزم ؛ کاملا در خود فرو رفتهام ، به خودم فکر میکنم ؛ سرخورده ، خالی از حرف ، هراسان ؛ چیزی ندارم به کسی بگویم. هرگز ، به هیچ کس.
ناگفتههامون بیشتر از حرفای گفتمونه، این یعنی کسی رو نداریم بدون قضاوت درکمون کنه و حرفامونو بشنوه .
چقدر دلش میخواست فریاد بکشد و خشم خود را بیرون بریزد اما فقط به آرامی گریست ، در آن دقایق تلخ گریه تنها وسیله ای بود که روح نا آرامش را تسکین می داد:)
فقط اینو میدونم جایِ خالی بعضی آدما
هیچوقت پر نمیشه ، با هیچکس ، با هیچی ، هیچ جوره ؛
اون احساس خلأ بعد از رفتنشون
همیشه هست . .