میگفت: آدما شبیه حرفاشونن ولي اون حرفایی که نمیزنن . .

بعضی وقت ها حس بی هویتی بهم دست میده حس میکنم از خودم چیزی ندارم برای گفتن‌.

چقدر انسان تنهاست؛ مثل پرِ کاه در هوای طوفانی:))

:)

در میان انبوهی از حجم نبودن ها ، به زندگی ادامه میدهیم ؛

ما شخصیت اصلی نیستیم، ما حتی از افراد متفرقه هم نیستیم. ما آدم‌های دور از قصه ایم. نه خبر داریم چه می‌گذرد، نه جهان را نجات می‌دهیم و نه اهمیت می‌دهیم چه خواهد شد. صبح به صبح چای می‌نوشیم و شب به شب سر به بالش می‌گذاریم..!

دیگر انرژی لازم برای ادامه دادن را نداشت .

آدما وقتی تموم میشن که دیگه کسی بهشون فکر نکنه..

فراموشم خواهی کرد ؛ و من اقیانوسی خواهم شد سیاه و غم‌انگیز.

ولی یه سال دیگه اینطوری پیش بره میتونم به صورت مستقل برم یه گوشه تیمارستان زندگی کنم .

و در اخر من ماندم و من ؛ من از من رنجیده است . هیچکس نیست ، برای پا درمیانی ..

هیچ رشته‌ای ناگهان گسسته نمی‌شود . هیچ قلبی ناگهان نمی‌ایستد 'ناگهان' وجود خارجی ندارد .. ناگهان دروغی ست ک ما ب خود می‌گوییم..