یکی اینجا دلش تنگ است ، آنجا را نمیدانم:)

دور افتاده‌ای ، مثل اتفاقی که به من مربوط نیست.

انگار بهترین دوستم خودش یه بهترین دوست داره ، آخرین تیکه پیتزام توی یخچال بوده و خوردنش ، نمره تک گرفتم ، رو کتاب مورد علاقه‌م چایی ریخته و از لحاظ روحی اینطوریم که ای بابا مگه مردن چشه؟

و ما رنج میشویم تا رنج نکشیم . .

در خودم آتش بپا کردم اما نگریستم.

گاهی مرگ شوخی می‌کند ، نقاب می‌زند ، می‌شود دلتنگی..

:)

و بعضی انسان ها در ذهنشان زندگی میکنند.

من از آدما متنفر نیستم ، فقط بعضی وقتا بهشون نگاه میکنم و چیزی که باعث بشه دوسشون داشته باشم پیدا نمیکنم.

همیشه پایان زندگی نمیتونه دلیلش مرگ باشه ، به نظرم بلاتکلیفی هر روزش مُردنه.!