گفت ‌: برو زیر آفتاب بنشین و فراموش کن، من زیر آفتاب نشستم و همه چیز یادم آمد .

:)

من به تنگ آمده‌ام از همه چیز؛ بگذارید هواری بزنم!

دراین دیار ‏در غربتی به وسعت اندوه و انتظار ‏ما با زمان به سوی فنا کوچ می کنیم ‏بی هیچ اشتیاق ‏بی هیچ یادگار.

زار میزند به تنمان زندگی ، میان این همه بیهودگی لا علاج ؛

و در من خیابانیست، که هیچکس از آن عبور نمیکند. . .

روحم را میتوانم به دستان پیرمردی که سال‌ها حمالی کرده است تشبیه کنم، همانقدر خسته‌و چروکیده:)

نمیدانم کجا و برای چه می‌روم و راه را گم کرده‌ا‌م ، ترسیده به سمتِ جلو گام برمیدارم و هیچ از مقصد نمیدانم ، ترسم رسیدن به کوچه‌های بن‌بست و ماندن در شب های تار است ، آه عزیزِ من ؛ ای‌کاش در روزگارِ بهتری میزیستیم ، ما همگی حیف بودیم .

آدم دلش برای چیزهایِ عجیبی تنگ می‌شود. آن‌قدر عجیب که می‌داند درباره‌یِ ابعاد دلتنگیش با خودش هم نباید حرف بزند:))))

ما دور بودیم و حسِ نزدیکی فقط اشتباهِ محاسباتی بود.

میگفت: ‏همیشه حواسمون به رفتن هاست ولی کاش یه بارم به نرفتن ها فکر کنیم اونایی که دلشون رو شکوندیم ولی باز هم موندن!