میگفت: هرکسی که منو میشناخت صدام میکرد منطقی ، بی احساس ، گاهی هم سنگدل اما واقعا اینطوری نبودم حتی شاید از پراحساس‌ترین آدما هم احساساتی‌تر بودم ، اما اعتقاد داشتم نباید افسار این احساسات رو رها کنم ، نمیخواستم بی موقع اسیر عشق باشم همه احساساتم را سرکوب کردم ، تا آدمش برسد ، تا موقعش برسد ، تا احساسش کنم ، رسید اما نشد:)))

-صاعِقه زد . به هر چی که داشتیم !

سهم ما از همدیگر زخمهایی بود ، که به التیام تَن ندادند .

آدمای زندگی من جایی نرفتن؛ جمله شدن توی متنایی ك می‌نویسم، غم شدن رفتن تو قلبم، آهنگ‌های غمگین پلی‌لیستم شدن، دلیل شب نخوابیدنا شدن. هیچ‌جا نرفتن !

من در آرزوی هیچ آسایشِ دیگری، جز آسایش خوابِ مرگ نیستم ؛

همه چی فقط اولش ترس داره.

و این...

من؟ نمیدونم شاید فقط یه جسم. فکر میکنم خیلی وقته مردم.!

- کجایند کسانی ک چون جانمان گرانبها بودند و حالا تنها غمشان در ما ریشه زده است .‌.

مهم نیست چقدر به دیگران نزدیکیم ، مهم این است کە هر کس باید به تنهایی با زندگی روبرو شود ‌.