می‌گفت: به تعداد خنده‌هایی که از هم دریغ میکنیم؛ احمقیم!

من با كلمات مشكل دارم. هرچى بيشتر باهاشون سر وكلّه ميزنم بيشتر به اين نتيجه مى‌رسم كه ما براى نشون دادنِ خيلى از احساساتمون كلمه نداريم. كلماتِ ما كهنه شدن، زنگ زدن. انقدر دستمالى شدن كه ديگه به ما اجازه نميدن احساسمون رو با كسى در ميون بگذاریم.‌..

آدم ها به فهم های بعد از فقدان عادت دارند؛

گاهی آماده‌ام همه‌ چیزم را بدهم تا هیچ پیوندی با جهانِ انسان‌ها نداشته باشم!.

-

گفت: دارم می‌روم. و می‌خواهم بدانی که برمی‌گردم. و تو را دوست دارم، چون... به میان حرفش پرید: چیزی نگو. دوست داری، چون دوست داری. برای عشق ورزیدن هیچ دلیلی وجود ندارد:))))

من‌ پر از وسوسه های رفتنم، رفتن و رسیدن و تازه شدن .

در من چیزی کم بود و در این زندگانی هم چیزی کج بود میان ما و زندگانی یک چیزی گنگ بود ما دیر آمدیم یا زود هرچه بود به موقع نیامدیم!

چمدانی ميخواهم كوچک به اندازه عمرِ خوشی هايم! بردارمش بگريزم از اين شهر ؛ شايد همين نزديكی ها جايی برای آرامشم پيدا شد و از اين خودِ سرگردان، رها شدم . . .

‏غم‌انگیز نیست انسان بودن؟ حیوان پیوسته ناراضی معلق میان مرگ و زندگی.

؛