او در خیالِ روز های روشن زندگی می‌کرد ؛

من، همان اشکی که شانه‌ای برای ریختن ندارد...

میگفت: اینجا زندگی‌ام میان امید و ناامیدی در نوسان است. هم‌زمان آرزو دارم بمیرم و آرزو دارم که زندگی کنم.

هیچ وقت بخاطر کسی که با وجود همه تلاشاتون برای موندنش بازم از دستش دادین ناراحت نشین. چون خدا حرف هایی رو شنیده که شما نشنیدن ،چیز هایی رو دیده که شما ندیدن و برای همین اونو ازتون گرفته .!

ʜᴀɴᴅs"!

با خود مدام تکرار میکرد ؛ او یک بار هم مرا نخواست:)

روزی ، جایی ، دقیقه ای ؛ خودت را باز خواهی یافت . . و آن وقت ، یا لبخند خواهی زد یا اشک خواهی ریخت . .

برگشتن بعضی آدما، مثل آب ریختن روی ماهی مُردست.

درو که کامل نبندی ، نمیدونی باد بعدی که بیاد میبندتش یا بازش میکنه ، این میشه بلاتکلیفی ، تو زندگیت همیشه یا برو بیرون یا بیا تو و بعدش درو محکم ببند ، اجازه نده هیچکس بلاتکلیف نگهت داره ...

-

اسیر در گوشه‌ی تنهایی خویش.

در لحظاتی از درد هیچ کس نمی‌تواند برای آدم کاری انجام دهد، رنج همیشه تنهاست . . .