همیشه میترسیدم کسانی را که دوست دارم یک روزی از دست بدهم اما باید از خودم بپرسم آیا کسی هم هست بترسد از اینکه من را یک روز از دست بدهد؟!
زمان میگذرد، خاطرات محو میشوند، احساسات تغییر میکنند، آدمها میروند ولی قلب، هیچ وقت فراموش نمیکند.
من میدونم دیگه باید رهاش کنم میدونم آدم درستی برام نبود اما یه روزایی میون به آهنگایی حتی با دیدن یه عکسایی واقعاً نمیشه نمیشه بیخیالش بود نمیشه بهش فکر نکنی... میفهمی چی میگم؟
کنترل اضطرابم سخت شده. هرچقدر تلاش میکنم خوابم رو تنظیم کنم، موفق نمیشم. پرش فکری و نشخوار فکریم روز به روز بیشتر میشه. تمایلی به ارتباط با آدمها ندارم.
وقتش نیست کم بیارم و کنار بکشم؟ یا هنوزم ادامه بدم؟