شعر از حضرت مولاناست ؛

در وصف شمس تبریزی ؛

و باز هم ملت عشق .

من در وجود شمس ؛ همراز و آینهٔ روحم را یافته ام! . چنین ملاقاتی در زندگی ؛ یک بار اتفاق می افتد ‌.

فکت ¹⁴ : شمس ِدرونم به طرز عجیبی زنده است . صدای نفس هایش را می شنوم! .

. نو عروس ِعشق ؛ وقتی آمد او با رقص ها ؛ در دم ِحجله ؛ ز شوقش ؛ سر بریدم نفْس را ! عاشقی یعنی بدان " از هیچ هم پایین تری " این چنین نابود شد با عشق ؛ خیل ِنقْص ها . قلب من ؛ ای عشق! با قلبت چنان پیوند خورد ؛ عاشقانه در تپش افتاده امشب ، نبض ها . دست در دست ِتو باشم باز هم می جنگم و ؛ با تو بودن اینچنین مغلوب کرده ترس را ! تا تو هستی با من از دنیا ندارم هیچ باک! با تو ممکن می شود آری! محال و فرض ها.. نیست عاشق ؛ آنکه از معشوق می گوید ولی ؛ تاکنون هرگز نبوسیده ست او یک عکس را ! در دل ِمیخانهٔ ما ؛ عشق ؛ شرط اوّل است! اولین مبحث ؛ جنون است ؛ اوّلین ِدرس ها . آن سیَه پوش ِجوان را دیده ای! او عاشق است . باز کن چشمان ِخود را! خوب بنگر شمس را .. _ شاعر: اَلعَبْد ؛ _ به وقت ِ: ¹⁴⁰⁴/⁰⁵/³¹ سروده شده در بامدادی عجیب! . [ کپی راضی نیستم ؛ فرهنگ حسنهٔ فوروارد ] #غزل _ اَلعَبْد ؛ .

. _ انسان با قلبش عاشق میشه یا مغزش ؟! + از زبان بزرگ ترین پروفسور و‌ جراح مغز و اعصاب در دنیا بشنویم .‌. _ اَلعَبْد ؛ .

پروفسور مجید سمیعی ؛ [ بزرگ ترین جراح مغز در دنیا .. ]

. آه حسین . .💔 :)) _ اَلعَبْد ؛ .

مرحوم حجّت الاسلام سیّدرضا محبوبی ؛