﷽ ______________ | غُرّه‌ی محرّمِ سَنه‌ی ثَمان و عِشرین و اَربَعَمِائه روزِ دوشنبه بود. و به کوشکِ دشتِ لُکان فرود آمد، روزِ پنجشنبه، چهارم محرّم، امیر. | - تاریخ بیهقی؛ صفحه ۴۱۵؛ نشر مرکز. و به کوشکِ دشتِ لُکان فرود آمد، روزِ پنجشنبه، چهارم محرّم، امیر. امیر، روزِ پنجشنبه، چهارم محرّم، به کوشک دشت لکان فرود آمد، جمله‌ی ویراستار پسندتریه احتمالا! نمیدونم ویراستارهای امروزی وقتی با این مدل جمله‌بندی‌ مواجه میشن چه فعل و انفعالاتی درون‌شون رخ میده؛ اما به نظر میرسه متون کلاسیکِ ما کلا در زمین دیگه‌ای بازی می‌کنند! زمینی که احتمالا ویراستارها بازی درونش رو خوش ندارند و بازیگرانِ امروزی در چنین زمینی رو خطاکار هم می‌دونند. این جمله که من برجسته‌ش کردم یکی از ساده‌ترین جملات در تاریخ بیهقیه. بیهقی جمله‌‌هایی داره خوش‌نقش‌ و نگارتر از قالی‌های محفوری‌، و خوش‌ساختارتر و اسکلت‌دارتر از این که من انتخابش کردم. که ای کاش ویراستارهای ما قرابتِ بیشتری داشتند با متونِ کلاسیکِ ایرانی ... ______________ @AlefNoon59

﷽ ______________ پَری سیاهه اسم شخصیتِ جدیدترین داستانم است که هنوز خلقش نکرده‌ام. چهار خط نوشتم و متوقف شدم. پری قری به کمرش داد و خلال را فرو کرد لای دندان‌های لَقّش. من بچه به بغل بودم. بچه سبک و لاغر بود و کچل. دست چپم را می‌زدم پشت کمرش تا آروغش را بگیرم که خیسیِ لزجی روی پوستِ لختِ سرشانه‌ام نشست. تاپ دوبنده سفید پوشیده بودم. داد زدم: "پری سیاهه گم شو بیا بگیر بچه استفراغوتو." دست‌هاش را کشیده بود بالا و توی هوا می‌چرخاند. کمرش را چپ و راست می‌کرد و گردنش را هم‌جهت با کمرش تاب میداد. داد که زدم دست راستش را مار مانند برد لای پاهاش، دو ثانیه نگه داشت و کشید بیرون. بشکن‌زنان خزید طرفم. بچه را که گرفتم طرفش دستش را مالاند روی صورت نیم‌وجبی‌اش. دستش خونی بود و بچه شروع کرد به وَنگ زدن. زبانش را از شکافِ لب‌های کلفتش بیرون انداخت و چشم‌هاش را گِرد کرد، یک دور چرخید و جیغ زنان دوید طرف پنجره‌ی باز، و خودش را از طبقه‌ی دهم بیمارستان پایین‌ انداخت... همین جا گیر کردم. پری سیاهه که بود؟ چرا خودش را پرت کرد‌؟ منِ راوی که؟ بچه برای خودم بود یا پری؟ مزخرف است. به نظر می‌رسد همه چیز در مزخرف‌ترین حالت خودش پیش می‌رود. نوشته‌هام یکی پشت دیگری مزخرف‌تر و بی سر و ته‌تر می‌شوند. باز دوست‌شان دارم! حاصلِ زایمانِ مغزیِ من‌اند. قبول، همه‌شان زود به دنیا آمده‌اند؛ نارس. دستگاه انکوباتور لازم‌اند هنوز. چند وقتی توی دستگاه بمانند کامل می‌شوند. چند وقت؟ جوابش را پیدا نمی‌کنم. شبیه زن زائویی شده‌ام که ساعت‌ها می‌ایستد پشت دری بسته تا نوزادِ زودرس‌اش را از عقبِ شیشه‌ای کلفت ببیند. نوشته‌هام نوزادی نارس‌اند که نه خیالم از بابت‌ِ سلامت‌شان نرم است و نه میتوانم ذوق‌زده‌وار ولیمه بگیرم و جمعی را دعوت کنم به تماشای قد و بالایش! اوضاعِ قمر در عقربی دارم. زیاد به خودم وعده وعید میدهم. زیاد خودم را دلداری میدهم که طوری نیست، همه همین اند دیگر، و همزمان مطمئنم همه "همین"ی که تصورش را میکنم خیلی وقت است رد کرده‌اند. زیاد با خودم کلنجار می‌روم؛ خب خب، سخت نگیر، درست می‌شود. نوزاد از انکوباتور خارج می‌شود. دست و پاش بالاخره سفت می‌شوند و کمرش از شُلی درمی‌آید. همیشه که بغل لازم نمی‌ماند. از روروک بیرون می‌زند و راه می‌رود. حریره بادام جایش را بالاخره به چلو کباب می‌دهد. بچه دندان‌هایی سفت و محکم درمی‌آورد. همیشه که لثه‌هاش خالی نمی‌مانند. تا کِی؟ تا کی خالی نمی‌مانند؟ گیر میکنم و جوابش را پیدا نمیکنم. معلق‌ می‌مانم وسط زمین و هوا. دو هفته پیش گفتم تمام‌. دیگر چیزی نمی‌نویسم. گفتم مزخرف‌نویسی هم حدی دارد. این چه هجویات است که تو می‌نویسی؟ کلمه‌ها عین ژله توی یخچالِ مغزم سفت شده بودند. دفتر را بستم و دو ساعت بعد دوباره بازش کردم! یخچال، کوره شده بود و داغی‌اش ژله‌ی سفت شده را آب می‌کرد. مرضِ مزمن! چند وقتی‌‌ست زیاد این مدلی می‌شوم. سخت و محکم با خودم اتمام حجت میکنم که ننویسم، مرضم که بالا میزند باز می‌نویسم. مرضم درمان ندارد. پرت و پلا می‌نویسم ولی درمان ندارد. دواش دست من نیست و طبیب کاربلدی سراغ ندارم. این یادداشت هم سر و ته ندارد. سرش تیز مانده و گِرد نمی‌شود و تهش نامعلوم است. تازگی‌ها زیاد آشفته‌ می‌شوم. درست نمی‌فهمم چه مرگیم است اما میفهمم یک مرگیم هست. بیشتر وقت‌ها می‌نشینم روی کاناپه‌ی سرمه‌ایِ توی اتاق و زل میزنم به فرش کرمِ زیر پام. پیدا نمیکنم فکرم درگیر چه چیزهایی‌ست. فکرم خالی‌ست. از پُریِ زیاد خالی‌ست. سنگینم و سنگینیِ زیاد قفل زده به زبانم. فکرها حبسم کرده‌اند توی خلاء و کلیدش را هم ول داده‌اند توی ناکجاآباد. ناکجاآباد را پیدا میکنم بالاخره. آدمِ گیر کردن توی خلاء نیستم. آدمِ دفن شدن زیر آوارِ فکرها هم. تهِ این یادداشت روزی معلوم می‌شود بی‌شک‌. ______________ @AlefNoon59

همسایه بغلی‌مون عازمِ کربلاست. سر صبحی آب ریختیم پشت‌ سرش و رفت... سهم ما از #اربعین قدِ همین یه کاسه آب بود امسال. ______________ @AlefNoon59

✨️ __________ مرا گردنبند کرده بودند! خشکم کرده بودند لای صفحه‌ای گِرد و شیشه‌ای، نواری طلایی کشیده بودند دور صفحه‌ام. مرا آویزانم کرده بودند از زنجیری دراز، افتاده بودم روی سینه‌بندِ زنی ناشناس ... #نرگس ______________ @AlefNoon59

﷽ ______ ما در هزارتوی قلب‌مان غم تو را ذخیره کرده‌ایم. برای روز مبادا ذخیره کرده‌ایم. برای روزی که از مصیبت‌هامان پُل بزنیم به غمت. نوزادِ شیرخواره‌ای را بدون شیر مادر، بدون جرعه‌ای آب، در دامانِ پدرش کُشتند. نوزاد فرزندِ تو بود، تو پدرش بودی. اگر پوستِ گلوی نرمِ نوزادِ تو را، حرمله نشانه نمی‌گرفت، اگر تو غمت این همه سترگ نبود، ما خروار خروار غمِ فلسطین را به کجا وصله پینه می‌کردیم تا نترکیم از بزرگیش؟ خوشا غمِ تو که پیوسته در قلب‌های ماست. می‌سوزاند و شرحه شرحه می‌کند و هست هنوز. خوشا غمت که سوزاننده‌ است. غمت انسان ساز است و باشکوه؛ یا حسین. #غزه #اربعین ______________ @AlefNoon59

﷽ ___________ من یکی از پاهای ایستاده بر صحنِ توام. گیریم تابِ ایستادن ندارم و تکیه بر کنجی نشسته‌ام، تو حواست هست و از روضه‌خوانانِ ایستاده بی‌نصیبم نمی‌گذاری. اینکه دو سال است التماسِ اربعین میکنم و هر دوبارش روز اربعین کنار شمام، یعنی حواستان هست و حسرت به دلم نمی‌گذارید. من یکی از قدم‌هایی‌ام که بر کاشی‌های صحن و سرایت ایستاده‌اند، راه می‌روم و بر سر و سینه‌ام می‌‌کوبم؛ گیریم پایِ ایستادن ندارم و کنجی نشسته‌ام، تو مغناطیس می‌شوی و سینه‌زنانِ حسین را می‌کِشانی طرفم، همراه‌شان دمِ "حسین حسین" می‌گیرم... #امام_رضا_جانم ______________ @AlefNoon59

﷽ ______________ "پیغام می‌گذاشت که "حتماً حتماً ببینمت، کار واجبی است‌." روز و ساعت و حتی جای دقیق وعده را هم متذکر شده بود: "همان میز که سه کنج طرف راست فیروز است." بعد هم نمی‌آمد، یک هفته‌ای هیچ جا نمی‌آمد، گاهی حتی ماهی هیچکس نمی‌دیدش، به هرجا هم که سر می‌زدیم بی‌فایده بود. بالاخره روزی در جایی پیداش می‌شد. می‌خندید. گاهی حتی سر چهارراهی و به ناگهان درنگی می‌کرد، چیزی یادش آمده بود، می‌گفت: "دو دقیقه همین جا باش، برمی‌گردم." از خم کوچه که رد می‌شد، باز برمی‌گشت: "جایی نروی‌‌، ها!" نمی‌آمد، می‌دانستیم که نمی‌آید، اما می‌ایستادیم، آنقدر که به قول خودش در "سراسر حادثه". متنی که خواندید بخشی از یادداشت هوشنگ گلشیری است در مجموعه مقالاتِ باغ در باغ. و داستان‌های بهرام صادقی همین‌اند؛ دقیقا شکل خودش‌! ترکیبی از مسخرگی و تلخی و طنز...‌ هیچ‌کدام‌شان به داستان‌های آدمیزاد نرفته‌اند! پیغام می‌گذاشت که حتما حتما ببینمت، بعد دیگر پیداش نمی‌شد... اگر دنبال داستان‌هایی می‌گردید که تمام کلیشه‌‌های ذهنیِ شما را در رابطه با قوانین نویسندگی زیر و رو کنند، اگر دنبال تنوعِ بسیار، در ساختار و فرمِ داستان‌‌‌ها هستید، بهرام صادقی بخوانید. همین. ______________ @AlefNoon59

﷽ ______________ برایمان از شکوه و مهابتِ شخصیتی گفتند به نام "علی" و من از این همه ناتوانی‌ام در شناختنِ او، از سستی و بی‌عرضگی‌ام در شناساندنِ او، از عجز و استیصال و درماندگی‌ام در فهمیدن و فهماندنِ او، اشک بودم و اشک. آقای نخعی شما که برای‌مان روضه نمی‌خواندید چرا گریه‌ام گرفت؟ بزرگ‌خورشیدی در دست داریم که نه خودمان بهره‌ای از نورش می‌بریم و نه بلدیم به دیگران بتابانیم‌اش... آدم‌ قراضه‌ها شده‌اند اصل و آدم‌حسابی‌ها مانده‌اند کنجِ فرع. جهان از مشتی حَلَب الگو می‌گیرد و مشتی حَلَب را بر سر می‌گذارد، اقیانوسِ طلا در دست‌های ماست و نمی‌توانیم بازوهامان را بالا بگیریم و بگذاریمش روی سرمان، نشانِ دنیاش بدهیم. سرمان کوچک است یا دست‌مان کم زور؟ و این همه از بی‌عرضگیِ ماست. ما که گنجی چون علی ابن ابی طالب داریم و ناتوانیم از فهمیدن و فهماندنش. {خورشید و گنج و دُرّ و گوهر و ... همه‌شان واژه‌هایی زبون و ضعیف‌ و بی‌خاصیت‌اند برای وصف علی (ع). مشتی مزخرف که کلیشه را هم رد کرده‌اند. واژه‌‌ای درخور نداشتم. ندارم. ناتوانی... کفِ دستی که مو ندارد برای نوشتن از او. کاش چیزکی داشت و می‌شد کَند‌.} ______________ @AlefNoon59

______________ مرز بایدها و نبایدها در ادبیات کجاست؟ "در هنر و ادبیاتِ داستانی هیچ بایدی نداریم،‌ مگر اینکه وزیر ارشاد آن را گفته باشد. در زمان آموزش، گاهی اوقات مجبوریم وارد فضاهای قطعیت شویم، بلکه هنرجو موضوع را دریابد، ولی خود آموزگاران می‌دانند که در واقعیت اینگونه نیست و قطعیتی وجود ندارد." 👤محمد جواد جزینی ______________ @AlefNoon59

﷽ _______ امروز صبح که از خواب بیدار شدید کجا رفتید؟ روزمره اطرافِ شما چگونه رقم خورد؟ روزمره‌ی من پشت میزی چوبی در کافه‌ای سنتی طی شد. تصور کنید در حال رفتن به مطب دکتر هستید یا رفتن به محل کارتان. ممکن است مقصد شما بازاری باشد برای خریدن سبزی و نارنگی‌های نوبرانه، یا خیابانی که منتهی می‌شود به مدرسه‌ی فرزندان‌تان. شما که نام‌تان شهروند، نه خبر از اخبار دارید و نه کاری با تحولاتِ منطقه‌ای که توش ساکن‌اید. نه نظامی هستید و نه اسلحه سمت کسی نشانه رفته‌اید. شما توی بازارید و دارید کارت بانکی‌تان را با دست راست‌تان می‌دهید به فروشنده‌ی سبزی‌ها، که دامب؛ وسیله‌ی ارتباطی‌تان درست کفِ دست‌ِ چپ‌تان منفجر می‌شود... انفجارِ چیزی که توی دست شما، نه فقط شما که هرکس اطرف شما بوده را هم زخمی رسانده. به خودتان، هزار، دو هزار، سه هزار و بسا که بیشتر، اضافه کنید. به خودتان که وسیله‌ای کف دست‌تان منفجر شده و معلوم نیست زنده بمانید، کودکانی را هم اضافه کنید. بسا که یکی از کودکانِ زخم دیده، یکی از کودکانِ کشته شده، از نزدیکانِ شما یا کودکِ خودتان باشد که وقتی کارت بانکی‌تان را به فروشنده می‌دادید، گوشه‌ی لباس‌تان را می‌کِشیده و بستنی بهانه می‌کرده. تصورش ترسناک است... شما که این نوشته را می‌خوانید، امروز به محل کارتان، مطب دکتر، به قرارِ کاری و گشت و گذارتان رسیده‌اید؛ بی‌که خط و خشی روی پوست صورت خودتان یا کودک‌تان افتاده باشد. شما به روزمره‌تان رسیده‌اید و سالمید و وسیله‌ای هم کف دست‌تان منفجر نشده. من هم که این‌ها را می‌نویسم مثل شما سالمم‌، وسیله‌ی ارتباطی‌ام ابزار نوشتنِ همین کلمه‌ها شده. روز سه‌شنبه ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، چند هواپیمای مسافربریِ آمریکایی ربوده شدند. هواپیما رباها، هواپیماها را به دو آسمان‌خراش در نیویورک کوبیدند و در نتیجه‌ی این انفجار، ۳۰۰۰ نفر از مردم آمریکا جان خود را از دست دادند. پاری از مردمِ آمریکا این روز را تاریک‌ترین روز در تاریخ این کشور می‌دانند. سه شنبه ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۴، بیست و سه سال بعد از انفجار برج‌های دوقلو، دو هزار و هشتصد نفر از مردم لبنان، وقتی از خواب بیدار شدند، مثل مردم دیگر کشورها، پی روزمره‌شان بودند که وسیله‌‌های ارتباطی‌ای به نام پیجر، کف دست‌‌هاشان منفجر شد... خبرگذاری‌های رسمی لبنان تاکنون از کشته شدن یک دختربچه و دو برادر خبر داده‌اند و هنوز تعداد دقیق کشته‌ها معلوم نیست... و معلوم است که تا به انتها رسیدنِ این یادداشت، تعداد زخمی‌ها و کشته‌ها بالاتر می‌رود. گفته می‌شود کسانی که برج‌های دو قلو را در آمریکا منفجر کرده بودند، نام‌شان "القاعده" بوده. القاعده توسط شورای امنیت سازمان ملل، "تروریست" نامیده می‌شود؛ و کسی که وسیله‌های ارتباطی را کف دست مردمِ لبنان منفجر کرده، نامش اسرائیل. هیچ سازمان جهانی‌ تا کنون این "اسرائیل" را تروریست ننامیده. کسی می‌داند چرا؟ ______________ @AlefNoon59