I t𐔖ld 𑜀ysᧉlf ıt’s just α 𑜀ᧉss…

but ıt l𐔖𐔖kᧉd t𐔖𐔖 𑜀uch lıkᧉ us

‌ ‌ ‌ ‌ In ׅtɦᧉ vᧉׅl𖫲vᧉt dαrk dᧉsi𖫲rᧉׅડ ડlᧉ𖫲ᧉp d𖫲rᧉαmiᥒg 𐔖f α t𖫲𐔖uׅcɦ tׅɦαt αwαkׅᧉ𖫲ᥒડ tɦᧉ𖫲m

آخرین جمعه ی

1404

می‌گویند عشق نابیناست، اما عشق من شوری سوزان و تاریک است؛ عشقی که در سایه‌ها می‌لغزد، رازهایی را نجوا می‌کند که نباید شنیده شوند، و جهانی را نوید می‌دهد که تنها در تاریک‌ترین کابوس‌های خیال ممکن است وجود داشته باشد. این معجونی مرگبار است، و من پی‌درپی جرعه‌جرعه می‌نوشم، به این امید که این نوشیدن دردناک، هرگز پایانی نداشته باشد.