خلق را گرچه وفا نیست ولیکن گل من ؛ نه گمان دار که رفتی و فراموش شدی .

پر از شعر

خورشید‌غرق‌شده‌توی‌ماهش

همیشه اون آدمیم که پاچه هاشو نمیتونه توبارون جمع کنه.

شاید اگر به‌جای آن‌همه غم ، تا امروز بر روزهایم دارچین می‌پاشیدم ، اکنون زندگی‌ام بوی کیکی دارچینی می‌داد ، نه مزه‌ی اندوه و غم .

همه‌ی روز‌ها و لحظه‌ها همچون شبی سیاه و سرد شده‌اند، مثل غروبی که قصد طلوعی دوباره ندارد، غروبی که می‌رود تا جایش را به تاریکی بدهد، تمام راز هارا در خود غرق کند و با خود ببرد و دیگر بر نگردد.