همیشه اون آدمیم که پاچه هاشو نمیتونه توبارون جمع کنه.

شاید اگر به‌جای آن‌همه غم ، تا امروز بر روزهایم دارچین می‌پاشیدم ، اکنون زندگی‌ام بوی کیکی دارچینی می‌داد ، نه مزه‌ی اندوه و غم .

همه‌ی روز‌ها و لحظه‌ها همچون شبی سیاه و سرد شده‌اند، مثل غروبی که قصد طلوعی دوباره ندارد، غروبی که می‌رود تا جایش را به تاریکی بدهد، تمام راز هارا در خود غرق کند و با خود ببرد و دیگر بر نگردد.

در آینه، چهره‌یِ آشنا می‌دید اما گمان می‌کرد، غریبه‌ای در خود اسیر است.

خیال کردم زمانی که راست بود گرچه مثل چاله ای پر ز دروغ بود