هنوز مینشینم که انگار هنوز نرفتی چشم به را میشم که شاید برگردی رفتی و یادت رفت اون چایی رو که برات ریختم رفتی و یادت رفت یادت رفت همه چیزو حتی اون گردنبندی که رو میز موندش 'برمیگردی؟

ای رهگذر ساده دل! گذشتی و رفتی گویی پا بر روی قلبم گذاشتی دیدمت در نگاه رهگذری بهش را دیده بودم لحظه ای خورد ز دستم به دستانت گویی لحظه ای ابر بودم بر زمان زبانم بند آمد گویی در لهش بودم همزمان

گفت خانه‌ها در‌غیاب ساکنان‌شان خواهند مُرد و سپس به قلبش اشاره کرد .

چشم هایش،میل به کشتن دارند.

در هجرگاه غروب، منتظرِ صدایت، دستهایم را به نیایش گشودم و با هر زمزمه‌ی باد، نوایِ بی‌قراری از جان برخاست. اما با هر تأخیرِ تو، تاریکی ریشه دوانید و غروبِ خورشید، دیگر نویدِ بازگشت نبود، که مرثیه‌ای بر دلتنگیِ بی‌کرانم شد. ماه که پشت ابرها گم شد، ستونِ صبرم فرو ریخت و شبنمِ سردِ تنهایی، بر چشمانِ بی‌خوابم نشست.