به عقل مرد نگاه کن نه به ثروتش به وفای زن نگاه کن نه به جمالش.... ‌‌🌦 خانواده هلدینگ باران: ◽️ @BARAN_PAND | باران پند ➖ ➖ ➖ 🔗 @Baran_Holding

شب بخیر دوست من✨🌺 ⭐الهی یهویی فردا بهترین روزتون بشه ⭐الهی آرامش بشینه توی دلاتون ⭐شبتون آرام، در پناه خدا باشید.        #شب_بخیر 🌦 خانواده هلدینگ باران: ◽️ @BARAN_PAND | باران پند ➖ ➖ ➖ 🔗 @Baran_Holding

«نجواهای زیر باران» (قسمت ۴ از ۱۰) بوی گاز شیرین اما خفه‌کننده با سرعتی باورنکردنی فضای خانه قدیمی را پر می‌کرد. سوزش چشمان آبان شروع شد و سرفه‌های شدید، امانش را برید. دانیال بدون لحظه‌ای تردید، پارچه‌ای را از روی مبل برداشت، آن را با آب پارچ روی میز خیس کرد و روی دهان و دماغ آبان گذاشت. دانیال با صدایی که از میان سرفه‌هایش به سختی شنیده می‌شد فریاد زد: «دستت را از دست من جدا نکن! باید از راه زیرزمین بریم!» او دست آبان را محکم‌تر از قبل فشرد و به سمت انتهای راهرو دوید. درِ چوبی و سنگین زیرزمین را با لگد باز کرد و هر دو در میان تاریکی مطلق به پایین پله‌ها سرازیر شدند. صدای انفجار خفیف و جرقه‌های آتش از طبقه بالا شنیده شد؛ دشمنانشان خانه را به آتش کشیده بودند تا هر مدرکی را خاکستر کنند. در زیرزمین، دانیال قفل درب پشتی را که به کانال‌های قدیمی فاضلاب شهر باز می‌شد شکست. آبان که دیگر رمقی برایش نمانده بود و از هوش می‌رفت، زانوهایش لرزید و داشت به زمین می‌افتاد که دانیال او را میان آغوشش گرفت. برای اولین بار، دانیال جسم ظریف و بی‌دفاع دانیالِ مغرور را در آغوش می‌کشید. گرمای بدن آبان در آن تاریکی و سرمای کشنده، آتش جدیدی در قلب دانیال روشن کرد؛ حسی بالاتر از یک مسئولیت ساده، حسی شبیه به عشقی ناگهانی و عمیق. دانیال آبان را در آغوش کشید و از میان مسیرهای تاریک و مرطوب زیرزمین بیرونی بیرون آمدند. ساعتی بعد، آن‌ها در امان بودند؛ در کلبه‌ای متروک و مخفی در دل جنگل‌های اطراف شهر که هیچ‌کس از وجودش خبر نداشت. باران هنوز بر سقف چوبی کلبه می‌کوبید. دانیال، آبان را روی کاناپه‌ای کهنه گذاشت و شومینه را روشن کرد. وقتی شعله‌های زرد آتش به چهره رنگ‌پریده آبان تابید، چشمان آبان به آرامی باز شد. او دانیال را دید که کنارش زانو زده و با نگرانی و اضطرابی بی‌سابقه به او زل زده است. آبان با صدایی ضعیف گفت: «چرا... چرا نجاتم دادی؟ تو که می‌گفتی من هیچی نیستم...» دانیال خیره در چشمان روشن آبان ماند. غرورش ذوب شده بود. دستش را پیش برد و نرمی گونه خیس آبان را لمس کرد: «چون فهمیدم تمام این سال‌ها دنبال نوری می‌گشتم که امشب توی چشمان تو پیدایش کردم... من نمی‌گذارم هیچ‌کس به تو آسیب بزند آبان.» نگاه‌هایشان در هم گره خورد. فاصله‌شان به مویی بند بود و ضربان قلبشان یکی شده بود. لبخند تلخ و شیرینی بر لب‌های آبان نشست، اما دقیقاً در لحظه‌ای که دانیال خم شد تا او را در آغوش بگیرد، تلفن همراه شخصی دانیال که روی حالت ویبره بود، شروع به لرزیدن کرد. شماره ناشناس بود. دانیال با دستان لرزان دکمه تماس را زد. صدایی زنانه و آشنا، اما ضعیف و رنجور از پشت خط پیچید: «دانیال... پسرم... اگر داری صدای مرا می‌شنوی... به آبان بگو... به آبان بگو به آن کلبه اعتماد نکند... دانیال، کسی که کنار توست...» قبل از اینکه جمله تمام شود، صدای شلیک تیر دیگری از پشت تلفن پیچید و خط قطع شد! دانیال شوکه شده به گوشی نگاه کرد و سپس سرش را بالا آورد. آبان با لبخندی عجیب و سرد، خنجری کوچک و تیز را که از زیر لباسش بیرون کشیده بود، درست روی رگ گردن دانیال گذاشت... 🌦 خانواده هلدینگ باران: ◽️ @BARAN_PAND | باران پند ➖ ➖ ➖ 🔗 @Baran_Holding

مامانبزرگم امروز صبح بهم گفت: مهم نیست چند سال دیگه زندگی میکنی مهم نیست چند سال دیگه میمیری، مهم اینه نمونه به دلت حسرت کسی، حسرت چیزی که اگه بمونه هیچ وقت نفهمیدی که زندگی چی بوده...🦋 #صبح_بخیر #هلدینگ_باران 🌦 خانواده هلدینگ باران: ◽️ @BARAN_PAND | باران پند ➖ ➖ ➖ 🔗 @Baran_Holding

نامزد بازی... جلو مجردا🤣 #دکتر_سعید_عزیزی ‌‌🌦 خانواده هلدینگ باران: ◽️ @BARAN_PAND | باران پند ➖ ➖ ➖ 🔗 @Baran_Holding

: «نجواهای زیر باران» (قسمت ۵ از ۱۰) سایه تیغه بران خنجر زیر نور سرخ شومینه می‌درخشد. دانیال با بهت و حیرت به چشمان آبان نگاه کرد؛ چشمان روشن و پاکی که تا چند لحظه پیش سرشار از معصومیت بود، حالا پشت هاله‌ای از خشم و رازهای تلخ پنهان شده بود. دانیال حتی پلک هم نزد. نفسش در سینه حبس شده بود، اما نه از ترس مرگ، بلکه از سوزش خنجری که روی قلبش فرو آمده بود. او با صدایی که از ته چاه می‌آمد گفت: «آبان... تو؟» دستان آبان روی دسته خنجر می‌لرزید. قطره اشکی داغ از گونه‌اش روی تیغه فلزی افتاد. او با لحنی لرزان اما پر از کینه فریاد زد: «عقب بمان دانیال! دست به من نزن! تو و خانواده‌ات زندگی مرا نابود کردید! تمام این سال‌ها به من گفتند کسی که پدرم را به خاک سیاه نشاند و مادرم را در آن تصادف شوم از من گرفت، پدر تو بود! من برای انتقام به آن برج آمدم... تمام این نقشه‌ها برای این بود که به تو نزدیک شوم!» دانیال نگاهش را از چشم‌های بارانی آبان برنداشت. به آرامی دستش را بالا آورد و بدون توجه به تیز بودن خنجر، خودِ تیغه را در دست گرفت. خون سرخ دانیال روی دستان آبان چکید، اما دانیال حتی اخم هم نکرد. او با لحنی عمیق، آرام و پر از صداقت گفت: «اگر فکر می‌کنی مرگ من دردهای قلبت را درمان می‌کند، بزن آبان... اما قسم به همان بارانی که امشب ما را به هم رساند، تو داری بازیچه دست قاتل واقعی پدرت می‌شوی.» آبان از دیدن خون دانیال شوکه شد. دستش لرزید و خنجر از دستش روی زمین افتاد. صدای تلفن همراه دانیال دوباره در کلبه پیچید؛ پیامکی صوتی از همان شماره ناشناس آمده بود. دانیال با دستان خونینش دکمه پخش را زد. صدای زنانه – صدای مادر دانیال – دوباره شنیده شد، اما این بار واضحةتر: «دانیال... پسرم... کسانی که به تو حمله کردند، همان کسانی هستند که ۱۵ سال پیش به من و پدر آبان خیانت کردند... عمویت! عمویت تمام ثروت را بالا کشید و حادثه تصادف را ساخت تا ما را نابود کند! آبان بی‌گناه است... او را نجات بده...» پیام تمام شد. سکوتی سنگین و مرگبار کلبه را فرا گرفت. آبان روی زمین زانو زد و دستانش را روی صورتش گذاشت و زیر گریه زد. تمام باورهایش در یک لحظه فرو ریخته بود. دانیال کنارش زانو زد، دستان خونینش را دور شانه‌های لرزان آبان حلقه کرد و او را به سینه‌اش فشرد. آبان سرش را روی سینه دانیال گذاشت و نجوا کرد: «مرا ببخش دانیال... مرا ببخش...» دانیال سر او را بوسید و گفت: «ما هر دو قربانی یک دروغ بزرگ شدیم، اما از این به بعد، با هم با آن می‌جنگیم.» در همین لحظه، ناگهان صدای انفجار لنز دوربین‌های مداربسته بیرونی کلبه شنیده شد! صدای چرخ‌های چند بالگرد و پرژکتورهای قوی، تمام محوطه برفی و تاریک جنگل را مثل روز روشن کرد. صدایی از پشت بلندگوی بالگرد در فضای جنگل پیچید: «کلبه محاصره شده! دفترچه و دختر را تحویل بده دانیال، وگرنه کلبه را با خاک یکسان می‌کنیم!» دانیال به آبان نگاه کرد، دستش را محکم گرفت و گفت: «یک راه خروج مخفی باقی مانده... اما باید به من اعتماد کنی.» آبان سرش را به نشانه تایید تکان داد، اما همین که خواستند به سمت درب مخفی بروند، سایه‌ای سیاه از پشت پنجره کلبه، ماشه را کشید... 🌦 خانواده هلدینگ باران: ◽️ @BARAN_PAND | باران پند ➖ ➖ ➖ 🔗 @Baran_Holding

راننده تاکسی می‌گفت : می‌دونید بهترین شغل دنیا چیه ؟ 🌱دکتر انوشه ‌‌🌦 خانواده هلدینگ باران: ◽️ @BARAN_PAND | باران پند ➖ ➖ ➖ 🔗 @Baran_Holding

عهد دو درخت و پیرمرد باغبان در دامنه‌های سبز کوهپایه، باغی کهن وجود داشت که پیرمردی صبور به نام عزیزآقا از آن نگهداری می‌کرد. در مرکز این باغ، دو درخت سپیدار بلند کنار هم روییده بودند. شاخه‌های این دو درخت سال‌ها در هم تنیده شده بود و در باد و باران و برف، تکیه‌گاه یکدیگر بودند. روزی تاجر ثروتمندی به باغ آمد و با دیدن زمین و درختان، پیشنهادی بزرگ به پیرمرد داد تا باغ را بخرد و همه درختان را قطع کند تا برجی مجلل بسازد. ثروت پیشنهادی می‌توانست تمام مشکلات مالی پیرمرد و فرزندانش را برای همیشه حل کند. اما عزیزآقا دست رد به سینه تاجر زد. فرزندان پیرمرد با تعجب و گله‌مندی از او پرسیدند: «چرا چنین ثروت عظیمی را رد کردی؟ این‌ها فقط چند درخت ساده هستند!» عزیزمرد لبخندی زد، دست فرزندانش را گرفت و آن‌ها را پای آن دو سپیدار برد. او گفت: «چهل سال پیش، زمانی که مادرتان زنده بود، ما این دو سپیدار را درست در روز پیوندمان با هم کاشتیم. در طول این چهل سال، خشکسالی‌ها آمدند، طوفان‌های سخت وزیدند، اما ریشه‌های این دو درخت در زیر خاک به هم گره خوردند و نگذاشتند دیگری بیفتد. مادرتان رفت، اما این درختان یادگار عشق، وفاداری و ایستادگی ما هستند. ارزش عشق و خاطره با سکه‌های طلا سنجیده نمی‌شود. برخی چیزها در زندگی فروشی نیستند، چون روح ما به آن‌ها گره خورده است.» فرزندان پیرمرد سر به زیر انداختند و معنای واقعی وفاداری و ارزشمندی ریشه‌ها را درک کردند. . . پند باران: در دنیایی که همه‌چیز با متر و معیار مادّیات سنجیده می‌شود، اصالت عشق و وفاداری قیمتی ندارد. ارزش واقعی زندگی در ریشه‌های عمیقی است که با محبت و همراهی در روزهای سخت شکل می‌گیرند. 🌦 خانواده هلدینگ باران: ◽️ @BARAN_PAND | باران پند ➖ ➖ ➖ 🔗 @Baran_Holding

🎋الهی🍃💫 ✨دلتون شـاد 🎋شبتون پر از نشاط🍃💫 ✨و قلب مهربونتون 🎋هميشه تپنده باد🍃💫 ✨شب خوبی 🎋در کنار عزیزانتون‌ داشته باشید دوستان عزیز شبتون بخیر و شـادی🍃💫 #شب بخیر #هلدینگ_باران 🌦 خانواده هلدینگ باران: ◽️ @BARAN_PAND | باران پند ➖ ➖ ➖ 🔗 @Baran_Holding

درباره حکمتِ ناملایمات «خیلی وقت‌ها از سختی‌ها، شکست‌ها و بن‌بست‌های زندگی گله‌مندیم و تصور می‌کنیم که سرنوشت با ما سرِ ناسازگاری دارد. اما حقیقت این است که الماس، در فشارِ کوهستان شکل می‌گیرد و فولاد، در دلِ آتش آبدیده می‌شود. هر رنجی که امروز می‌کشی، در حالِ ساختنِ نسخه قوی‌تری از توست که فردا به آن نیاز خواهی داشت. اگر دری به رویت بسته شد، شاید چون آن در، تو را به مقصدی که شایسته‌اش هستی نمی‌رساند. به جای آنکه در انتظارِ باز شدنِ درهایِ بسته باشی، به دنبالِ مسیری باش که برای تو باز شده است؛ حکمتِ پنهان در هر اتفاق، گاهی سال‌ها بعد روشن می‌شود.» 🌦 خانواده هلدینگ باران: ◽️ @BARAN_PAND | باران پند ➖ ➖ ➖ 🔗 @Baran_Holding