«در نجـف باش، زائـر زهرا عاشـقان در مـزار یکدگرند» دل در حال گسستگی است از فراق نجف...

شاید دلتون بخواد با صوتِ حزین #حدیث‌کساء بخونید یا گوش بدید (:

روهیچ کدوم از اعمالم جزدوست داشتن تو حساب نکردم . .

• وقتی از مولا امیرالمؤمنین پرسیده شد فاطمه چگونه همسری‌ست؟ فرمایش کردند؛ «بهترین یار در راه اطاعت از خدا» •

کاری که باعث می‌شود حضرت عزرائیل وقت مرگ برایت تلقین بخواند

تمام کسانی که مادرشان در قید حیات است، در خانه یک فاطمه دارند! مادر ها گویی نماینده حضرت زهرایند، با آنها طوری رفتار کنیدکه انگار با خود حضرت رفتار میکنید.

به دلم بود از تو بنویسم. به دلم بود بنویسم که بویِ تو را بدهد. بویِ جایی که دریا و‌ خانه‌هایش بوسیدنی است. جایی که شراب است از روحِ مردمش. بویِ ریحان و نان، بویِ بیروت، بویِ تو. به لحظه‌ای طعم‌ها پیچید. دمی شد و تغییری. چطور شد؟ چرا؟ "فکیف صارَ طعمُها، طعمُ نارٍ و دخان؟" بویش بویِ آتش و دود شد. بوی خون، بوی دود، بوی باروت، بوی بیروت. * پنجاه و پنج روز گذشته که می‌گویند بین ما نیستی. عزیزترین، باورم نیست. من می‌دانم پدربزرگم و مادربزرگم و دایی و عمو و شهید رئیسی و حاج قاسم و همین آشنا و غریب‌ها را به خاک سپردیم و دیگر تمام. دیدارمان به قیامت است. الحق تو را باور ندارم. * من شهادت می‌دهم، بهترینِ اولادِ امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام، به دست شقی‌ترین افراد بشر به شهادت رسید. * رسمِ روزگار است. ابی‌عبدالله در راه طف، بسیار تکرار فرموده است. داستانِ یحیایِ نبی، داستانِ تمامِ کشتگانِ عاشورا است، از اول تاریخ تا به قیامت. از پَستیِ دنیاست نزد خدا. ابی‌عبدالله در راه واقعه فرموده، از پستی دنیاست که سَرِ نبیِ خدا، به فاحشه‌ای هدیه شود. "مِن هَوان‌ِ الدنیا علی الله، أن رأس يحيي بن زكريا اُهدي إلى بغيٍ من بغايا بني اسرائيل." * انگار رسیدن به کربلا از باور به پستیِ دنیا می‌گذرد. دنیایی نیست. دنیایی نبوده. -الف‌لام‌میم

شاید همتون این کلیپ زیبا رو دیده باشید ، ولی یسری چیزا نیاز به یادآوری داره .. اگه دیدید حتما برید یه گوشه بشینید ، تنها .. دوباره ببینید ؛ التماس دعا :)

ناله‌های گریه‌آلود آن روح دردمند و تنها را می‌شنوم، ناله‌های گریه‌آلود آن امام راستین و بزرگم را ـ که همچون این شیعه گمنام و غریبش ـ در کنار آن مدینه پلید و در قلب آن کویر بی‌فریاد ـ سر در حلقوم چاه می‌برد و می‌گریست. چه فاجعه‌ای است در آن لحظه که یک مرد می‌گرید!... چه فاجعه‌ای!.. -هبوط (علی شریعتی)