ما اهل زمین هم مشتاقیم حضرت رسول ما هم مشتاقیم... مگر نگفتی علی جان فمن یمت یرنی بیا همه کس و کارم زمان تلقین است

مهمان سفره‌ی حضرت ام‌کلثوم سلام‌الله‌علیها باشید...

می‌دیدیم که پشت کامیون‌ها نوشته: منمشتعلعشقعلیمچهکنم مسابقه می‌گذاشتیم برای خواندنش و فسفر می‌سوزاندیم. ذوق می‌کردیم که کشف کردیم و توانستیم بخوانیم، ولی نه می‌فهمیدیم من یعنی کی، نه مشتعل یعنی چی، نه چه‌کنم یعنی چی، فقط علی‌اش برای‌مان آشنا بود. اما حالا که زود بلدیم بخوانیمش، چه خوب می‌فهمیم من را، مشتعل بودن را، چه‌کنم را، فقط علی را نمی‌دانیم یعنی کی...

بهترین چیزی که می‌تواند انسان را در مسیر بندگی پیش ببرد و موفق کند، رفیق خوب است، رفیقی که دیدنش شما را را به یاد خدا بیندازد، سخن که می‌گوید بر علم شما افزوده شود و رفتارش باعث شود شما به آخرت بیشتر رغبت پیدا کنید.

روضه شب جمعه

انسانِ درختی و انسانِ بوته‌ای! مشکلی که در آخرالزمان پیش می‌آید، این است که انسان‌های کم‌ریشه پیدا می‌شوند. ریشه‌دار شدن انسان خیلی مهم است. این‌که کسی به فضای مجازی می‌رود و کافر برمی‌گردد، به این دلیل است که بی‌ریشه بوده یا ریشه‌اش کم بوده و باد ریشه‌اش را کنده است. این آیه را نگاه کنید: {أَ لَمْ تَرَ كَيْفَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلاً كَلِمَةً طَيِّبَةً كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُها ثابِتٌ وَ فَرْعُها فِي السَّماءِ}. اعتقاد محکم به خدا مثل درختی است که در برابر بادهای شدید مقاومت می‌کند. {وَ مَثَلُ كَلِمَةٍ خَبيثَةٍ كَشَجَرَةٍ خَبيثَةٍ اجْتُثَّتْ مِنْ فَوْقِ الْأَرْضِ ما لَها مِنْ قَرارٍ}. شجرۀ خبیثه از بالای زمین ریشه زده و قراری ندارد. لذا یک باد تند، این بوته را از زمین می‌کَند. این‌که بعضی‌ها به فضای مجازی می‌روند و ضایع می‌شوند، به خاطر قدرت فضای مجازی نیست؛ بلکه به خاطر این است که اعتقاداتِ بوته‌ای دارند، نه اعتقادات درختی. چگونه اعتقادات انسان درختی و ریشه‌دار می‌شود؟ در موجودات عالَم فکر کن. وقتی خدا را در این موجودات دیدی، اعتقاداتت درختی می‌شود. چرا می‌گویند قرآن بخوانید؟ برای این‌که درخت بشوید. چرا می‌گویند برای امام حسین (ع) گریه کنید؟ برای اینکه گریه بر حضرت، به اعتقاداتتان آب می‌دهد و ریشۀ این درخت، قوی و پایدار می‌شود. قدیم‌ها هفته‌ای یک بار روضه‌خوان محله می‌آمد در خانه‌ها روضه می‌خواند و مردم گریه می‌کردند. این مثل درختی است که هفته‌ای یک بار به ریشۀ آن آب می‌دهی. آیت‌الله حائری شیرازی

ای مالک.. «علی اگر در جنگ به او نگاه می‌کردم وحشت می‌کردم و اگر او را در زندگی می‌دیدم ذوب می‌شدم و اگر او را در محبت کردن می‌دیدم عاشق می‌شدم... ای مالک..‌. علی زیباییِ محض است»