. آرزوی دیدن جنت نکردم هیچ‌وقت من خوشم با دیدن ریگ بیابان نجف

از تمام حوادث و ماجراهایی که بر شما می‌گذرد کاملاً مطلع هستیم و هیچ چیزی از اخبار شما بر ما پوشیده نیست. از خطاها و گناهانی که بندگان صالح خداوند از آنها دوری می‌کردند ولی اکثر شما مرتکب شدید باخبریم. از عهدشکنی‎ها و پشت‌ سر گذاشتن عهد و پیمان‎ها با اطلاعیم(که همین عوامل موجب بدبختی و دوری شما از حریم ولایت شده است). گویی اینها از لغزش‎های خود خبر ندارند، با همه گناهان، ما هرگز امور شما را مهمل نگذاشته، شما را فراموش نمی‌کنیم و اگر عنایات و توجهات ما نبود، مصائب و حوادث زندگی شما را در بر می‌گرفت و دشمنان شما را از بین می‌بردند. - برشی از اولین نامه امام زمان عجل الله فرجه به شیخ مفید

-

••• ختم گویای نهج البلاغه بخش حکمت ها🌱 حکمت ۲۵۳ تا ۲۶۰ ••• https://eitaa.com/abotorabalhasan

« آنگاه كه خواستيد ستمكاری را سوگند دهيد از او بخواهيد كه بگويد از «جنبش و نیروی الهی بیزار است » زيرا اگر به دروغ سوگند خورد، پس از بيزاری، در كيفر او شتاب شود، اما اگر در سوگند خود بگويد (به خدایی كه جز او خدایی نيست) در كيفرش شتاب نگردد، چه او خدا را به يگانگی ياد كرد.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۵۳

« ای فرزند آدم! خودت وصی مال خويش باش، امروز بگونه ای عمل كن كه دوست داری پس از مرگت عمل كنند.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۵۴

« تندخويی بی مورد نوعی ديوانگی است، زيرا كه تندخو پشيمان می شود و اگر پشيمان نشد پس ديوانگی او پايدار است. » امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۵۵

« سلامت تن در دوری از حسادت است.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۵۶

« ای كميل! خانواده ات را فرمان ده كه روزها در به دست آوردن بزرگواری و شبها در رفع نياز خفتگان بكوشند، سوگند به خدایی كه تمام صداها را می شنود، هر كس دلی را شاد كند خداوند از آن شادی لطفی برای او قرار دهد كه به هنگام مصيبت چون آب زلالی بر او باريدن گرفته و تلخی مصيبت را بزدايد چنانكه شتر غريبه را از چراگاه دور سازند.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۵۷

« هرگاه تهيدست شديد با صدقه دادن، با خدا تجارت كنيد.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۵۸

« وفاداری با خيانتكاران نزد خدا نوعی خيانت، و خيانت به خيانتكاران نزد خدا وفاداری است.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۵۹

« بسا احسان پياپی خدا، گناهكار را گرفتار كند و پرده پوشی خدا او را مغرور سازد، و با ستايش مردم فريب خورد و خدا هيچ كس را همانند مهلت دادن، مورد آزمايش قرار نداد.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۶۰