eitaa logo
‹ باب‌حِطّة ›
86 دنبال‌کننده
307 عکس
56 ویدیو
3 فایل
قُل هَل تَرَبَصونَ بِنا إلا إحدى الحُسنَيَين • القدس لنا 🇵🇸 • |موقوفه| • هر صحبتی بود من اینجام @Ma_hod
مشاهده در ایتا
دانلود
یکی از راه‌های نجات انسان از گناه پناه‌بردن به امام‌زمان است. ایشان به انتظار نشسته اند تا کسی دستش را به سمت ایشان دراز کند تا ایشان او را هدایت کنند. - آیت الله جاودان
‌ ‌ ‌ - هرکه اطمینان داشته باشد که آن‌چه خدا برایش مقدر کرده است به او می‌رسد، دلش آرامش می‌گیرد. + چشم آقای امیرالمؤمنین، چشم...(اشک‌هایش را با سرآستین پاک می‌کند.) ‌ ‌
« علم خود را نادانی و يقين خود را شك و ترديد مپنداريد، پس هرگاه دانستيد عمل كنيد، و چون به يقين رسيديد اقدام كنيد.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۷۴
« طمع به هلاكت می كشاند و نجات نمی دهد و به آنچه ضمانت كرد، وفادار نيست و بسا نوشنده آبی كه پيش از سيراب شدن گلوگير شد و ارزش آنچه كه بر سر آن رقابت می كنند، هر چه بيشتر باشد، مصيبت از دست دادنش اندوهبارتر خواهد بود و آرزوها چشم بصيرت را كور می كند و آنچه روزی هر كسی است بی جستجو خواهد رسيد.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۷۵
« خدايا به تو پناه می برم كه ظاهر من در برابر ديده ها نيكو و درونم در آنچه كه از تو پنهان می دارم زشت باشد و بخواهم با اعمال و رفتاری كه تو از آن آگاهی توجه مردم را به خود جلب نمايم و چهره ظاهرم را زيبا نشان داده با اعمال نادرستی كه درونم را زشت كرده به سوی تو آيم تا به بندگانت نزديك و از خشنودی تو دور گردم.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۷۶
« نه، سوگند به خدایی كه به قدرت او در شب تاریک به سر برديم كه روز سپيدی را در پی داشت، چنين و چنان نبود.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۷۷
« كار اندكی كه ادامه يابد، از كار بسياری كه از آن به ستوه آیی اميدواركننده تر است.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۷۸
« هرگاه مستحبات به واجبات زيان رساند آن را ترك كنيد.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۷۹
« كسی كه به ياد سفر طولانی آخرت باشد خود را آماده می سازد.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۸۰
« انديشيدن همانند ديدن نيست، زيرا گاهی چشمها دروغ می نماياند، اما آن كس كه از عقل نصيحت خواهد به او خيانت نمی كند.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۸۱
« ميان شما و پندپذيری، پرده ای از غرور و خودخواهی وجود دارد.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۸۲