«چشات» دوای این درد .

"روز شانزدهم" -برای ساعت 4:30 صبح آلارم گذاشته بودم، اما وقتی زنگ خورد برعکس همیشه خاموشش کردم و خوابیدم (توطئه‌ای در کار است؟) ظهرم که مدرسه‌ی مجازی و امتحان میانترم ِعلوم به راه، و امتحان شدیدا سخت بود- حقیقتاً اتفاق خاصی نیفتاد، ولی زیادی خسته بودم و دلم میخواست امروز و پیش کسایی که دوستشون دارم بگذرونم که خداروشکر به حقیقت پیوست. روز خوبی بود، ممنونز؛

"روز هفدهم" -تایپ شخصیتی ؟ خب Intp ها به عنوان آدمای متفکر، تحلیلگر، مستقل، معتاد فیلم یا کتاب، تایپی که هیچکس از درونشون خبر نداره، و بعضی وقتام خود برتر بین شناخته میشن.

Love you;

"روز هجدهم" -روزش تعریفی نداشت، ولی شبش چندتا تا شمع روشن کردم، هرکدومم برای یکی از اتفاقای مهمی که تو اون سال زندگیم افتاده بود فوت کردم؛ درسته که دی ماه هیچ آرامشی توش نبود، ولی اون‌شب با حس خوب و آرامشی که داشت، یکی از قشنگ ترین شبام شد ') پ.ن : موردعلاقه‌ترین‌کیک‌تولد‌عمرم☝️🏻›

عههه اون شب💓)

من اون دشت آفتابگردون ‌و دیدم، دور اون حوض راه رفتم، از بالکن به بیرون نگاه کردم، عطرشو حس کردم، تو اون محله قدم زدم، تو اون مدرسه گم شدم، از اون پنجره خونه‌شو تماشا کردم، سر اون میز کوچیک نشستم، دشت گلای بنفش و نگاه کردم، تو اون اتوبوس جای خودمو انتخاب کردم، تو تک به تک اتاقای اون خونه گشتم، به صدای گیتار زدنش گوش دادم، با اون آسانسور بالا رفتم، صبح بیدارشون کردم که جا نمونیم، اون در رو باز کردم، رو اون زیرانداز ِرنگارنگ نشستم، زیر بارون تند خیس شدم، تو اون پارکینگ باهاش نشستم، وارد اون اردوگاه شدم، از اون موزه بازدید کردم، تو اون جنگل گم شدم، به اون رعد و برق نگاه کردم، وارد اون کتابخونه شدم، تو اون پارک نشستم، به آوار اون ساختمون نگاه کردم، ساعت ١۵:۴٩ رو دیدم و خیلی چیزای دیگه ')