یه حدیث از امام باقر درباره ترس: لَا یُؤْمَنُ رَجُلٌ فِیهِ الشُّحُّ وَ الْحَسَدُ وَ الْجُبْنُ وَ لَا یَکُونُ الْمُؤْمِنُ جَبَاناً وَ لَا حَرِیصاً وَ لَا شَحِیحاً؛ هیچ‌یک از کسانی که دارای بخل و حسد و جبن باشند به حقیقت ایمان نمی‌رسند و مؤمن ترسو و بخیل و حریص نخواهد بود.

اینقدر ترس مهمه که حتی امیرمؤمنان‌ علی(علیه‌السلام) به مالک اشتر توصیه می‌کند: «هرگز افراد ترسو را به حوزۀ مشاوران خود راه مده؛ وَ لَا تُدْخِلَنَّ فِی مَشوَرَتِکَ بَخِیلاً… وَ لَا جَبَاناً.» و همان‌گونه که امام(علیه‌السلام) در نامۀ مالک اشتر اشاره فرمود: سرچشمۀ جبن و ترس سوءظن به ذات پاک پروردگار است، زیرا می‌دانیم خداوند به افراد با ایمان وعده داده که من شما را تنها نمی‌گذارم، به جنگ مشکلات بروید و از من یاری بطلبید.

سومین نقطه ضعف چیه؟؟ آفرین فقره فقر شخص زیرک را از بیان دلیلش گنگ می‌سازد؛ وَ الْفَقْرُ یُخْرِسُ الْفَطِنَ عَنْ حُجَّتِهِ.

اشاره به این‌که از یک طرف ماجراافراد فقیر در خود احساس حقارت و ضعیفی می‌کنند و هر اندازه زیرک و باهوش باشند، بر اثر این احساس حقارت از گفتن حرف حساب خود و دفاع از حقوق خودش بر نمیاد و از یه طرف دیگه چون می‌دونند بسیاری از مردم برای سخنان آن‌ها ارزشی قائل نمیشن چون غالباً دنیاپرستند و برای افراد ثروتمند شخصیت قائلند. همین احساس سبب می‌شود که فقیران نتوانند حرف حق خود را بیان کنند.

دربارۀ آثار سوء فقر و تنگ‌دستی روایات زیادی از معصومین(علیهم‌السلام) نقل شده که حتی فقر را در سرحد کفر معرفی کرده‌اند😦🍃 و این به‌ دلیل اینه که پیروان خود را برای مبارزه با فقر قانع و موافق کنند.

در دنیای امروز هم در مقایسه‌ای بزرگ این حقیقت به چشم می‌خوره که دولت‌های ثروتمند و زورگو با شجاعت سخنان باطل خود را همه جا مطرح می‌کنند، در‌حالی‌که دولت‌های فقیر از رساندن حرف حساب خود به گوش جهانیان عاجز و ناتوانن

البته استثنائاتی نیز دارد چه در الان و چه در صدر اسلام ؛ افراد فقیری را می‌شناسیم که همچون ابوذر شجاعانه به مبارزه با طاغوت‌های زمان مشغول بودند و حجت خود را بر آن‌ها تمام کردند. هرچند این قیام‌ها گاه به قیمت جان آن‌ها تمام شد؛ ولی این افتخار را در تاریخ برای خود ثبت کردند که در صف اول از صفوف مبارزان راه حق بودن

اگر در بعضی از روایات مدحی از فقر شده و حضرت محمد (ص) آن را فخر خویش شمرده یا اشاره به فقر الی الله است که قرآن مجید بیان کرده: یا أَیُّهَا النّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَی اللّهِ وَ اللّهُ هُوَ الْغَنِیُّ الْحَمِیدُ؛ اى‌مردم! شما (همگى) نیازمند به خدایید؛ تنها خداوند است که بى‌نیاز و ستوده است.

یا اشاره به «ساده‌زیستی» و «قناعت» است که در ظاهر شباهت با فقر دارد.

و اماا

مورد آخر

تنگ دستیه که اشاره بهش جمله قبلی رو هم کامل می‌کنه:آن‌کس که فقیر و تنگ‌دست است، حتی در شهر خود غریب است؛ وَ الْمُقِلُّ غَرِیبٌ فِی بَلْدَتِهِ