در دنیای امروز هم در مقایسه‌ای بزرگ این حقیقت به چشم می‌خوره که دولت‌های ثروتمند و زورگو با شجاعت سخنان باطل خود را همه جا مطرح می‌کنند، در‌حالی‌که دولت‌های فقیر از رساندن حرف حساب خود به گوش جهانیان عاجز و ناتوانن

البته استثنائاتی نیز دارد چه در الان و چه در صدر اسلام ؛ افراد فقیری را می‌شناسیم که همچون ابوذر شجاعانه به مبارزه با طاغوت‌های زمان مشغول بودند و حجت خود را بر آن‌ها تمام کردند. هرچند این قیام‌ها گاه به قیمت جان آن‌ها تمام شد؛ ولی این افتخار را در تاریخ برای خود ثبت کردند که در صف اول از صفوف مبارزان راه حق بودن

اگر در بعضی از روایات مدحی از فقر شده و حضرت محمد (ص) آن را فخر خویش شمرده یا اشاره به فقر الی الله است که قرآن مجید بیان کرده: یا أَیُّهَا النّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَی اللّهِ وَ اللّهُ هُوَ الْغَنِیُّ الْحَمِیدُ؛ اى‌مردم! شما (همگى) نیازمند به خدایید؛ تنها خداوند است که بى‌نیاز و ستوده است.

یا اشاره به «ساده‌زیستی» و «قناعت» است که در ظاهر شباهت با فقر دارد.

و اماا

مورد آخر

تنگ دستیه که اشاره بهش جمله قبلی رو هم کامل می‌کنه:آن‌کس که فقیر و تنگ‌دست است، حتی در شهر خود غریب است؛ وَ الْمُقِلُّ غَرِیبٌ فِی بَلْدَتِهِ

چون غریب اون کسیه که دوست و آشنایی ندارد و احساس تنهایی می‌کنه و می‌دونیم دنیاپرستان از افراد فقیر و تنگ‌دست فاصله می‌گیرند و آن‌ها را در شهر خود غریب می‌گذارند و برعکس ثروتمندان حتی در سرزمین های دوردست از وطنشان غریب نیستند

منعم به کوه و دشت و بیابان غریب نیست هرجا که رفت خیمه زد و بارگاه ساخت

آن را که بر مراد جهان نیست دسترس در زاد و بوم خویش غریب است و ناشناس

بعضی از مردم بین فقیرو مُقِلّ این فرقو گذاشتن که فقیر به کسی میگن که در عین فقر، فقر خویش را نیز اظهار می‌کند و مقل کسیه که فقیره و خویشتن‌دار.

ممکنه که این تفاوت رو از حدیثی که از معصومین(علیهم‌السلام) نقل شده گرفته باشن، زیرا در حدیثی از امام‌ صادق (علیه‌السلام) یا امام‌باقر(علیه‌السلام) می‌خوانیم که در پاسخ این سؤال که کدام صدقه افضل است فرمود: